Roofridders van het vrije woord

 

Door Carel Brendel

 

Theo van Gogh had het helemaal verkeerd. “U staat voor terreur, censuur en duistere Middeleeuwen, zo valt te vrezen”, schreef de columnist/cineast in december 2000 aan de PvdA-politica Fatima Elatik. Aanleiding was haar instemming met het niet opvoeren van Aisja, een toneelstuk dat werd afgelast na bedreigingen door godsdienstfanaten.

 

Elatik, inmiddels voorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Zeeburg, blijkt juist een warm voorstander van het vrije woord. Ze is medeondertekenaar van een oproep van haar partijgenoot Fouad Sidali ten gunste van de omstreden legerimam Ali Eddaoudi. Diens aanstelling tot geestelijk raadsman is onzeker, omdat politici twijfelen aan zijn geschiktheid. Eddaoudi is schrijver van columns, waarin hij de westelijke troepen in Afghanistan vergeleek met ‘dolle kruisvaarders’. “Mijn opvatting, dat christenen nog altijd met de islam in oorlog zijn, wordt elke dag bevestigd.”

 

Het is geen wonder dat enkele fracties in de Tweede Kamer bezwaar aantekenen tegen de benoeming van deze stokebrand. Voor hem pleit wel dat hij zijn radicale denkbeelden inmiddels zou hebben afgezworen. Dat vindt niet alleen staatssecretaris van defensie Jack de Vries (CDA), maar ook Trouw-columnist Sylvain Ephimenco. Hem kan toch niet worden aangewreven dat hij naïef is over de politieke islam.

 

Toch blijft het raadselachtig dat het Contactorgaan Moslims en Overheid uitgerekend met de omstreden Eddaoudi als kandidaat kwam aanzetten. Daarnaast komt er een nieuwe legerimam uit de gelederen van de islamistische, in Duitsland als ‘antidemocratisch en antisemitisch’ beschouwde moskeeorganisatie Milli Görüs.

 

Sidali, Elatik c.s. tillen de discussie nu naar een ander niveau. Het niet benoemen van de (ex-)radicaal zou een aanslag vormen op het vrije woord. “Wij beschouwen het geschreven woord als een belangrijk goed in onze democratische rechtsstaat. Daarbij hebben we afgesproken dat die voor iedereen geldt. Ongeacht je afkomst, sekse of geloofsovertuiging. Ali Eddaoudi mag niet het slachtoffer worden van politici die de vrijheid van meningsuiting niet op haar echte waarde weten te schatten en selectief toepassen. Iemand mag niet om politieke redenen opgeofferd worden ten koste van het vrije woord.”

 

Daarnaast is er een steuncomité opgericht voor de islamgeleerde Tariq Ramadan, voor wie homoseksualiteit een afwijking is en voor wie vrouwen op straat deemoedig naar de grond moeten kijken. Ook in dit geval menen de supporters dat de vrijheid van meningsuiting in het geding is. Vooraan staan Anja Meulenbelt, Mohamed Rabbae en een escadron Internationale Socialisten, die niets liever willen dan Geert Wilders de mond snoeren.

 

Het merkwaardige is dat Eddaoudi de afgelopen jaren geen strobreed in de weg is gelegd. Niemand heeft ooit een klacht ingediend tegen de aankomende legerimam. Justitie heeft hem nooit aangehouden of zijn woning doorzocht. Hij heeft geen permanente bewaking nodig omdat tegenstanders hem met de dood bedreigen.

 

Ook Ramadan kan schrijven en spreken zo veel als hij wil. Hij heeft een overvolle agenda, volgeboekt met lezingen en discussiefora.

 

Niet de vrijheid van meningsuiting is namelijk in het geding, maar de vraag of de betrokkenen geschikt zijn voor hun functie. Bij die geschiktheid spelen eerdere uitlatingen natuurlijk wel een rol. Het is de vraag of iemand, die de Nederlandse eenheden in Uruzgan op één lijn stelde met kruisvaarders, wel de man is om moslimsoldaten geestelijk bij te staan.

 

Geen vraag meer is het of Tariq Ramadan, die in een gebed solidair is met martelaren (lees: terroristen) in Palestina, Kashmir, Soedan en Algerije, geschikt is als gemeentelijk ‘bruggenbrouwer’. De man is ongeschikt. Maar ongetwijfeld zal Rik Grashoff, de GroenLinkse wethouder van Apartheid in Rotterdam, hem de hand boven het hoofd houden.

 

Ramadan staat voor intolerante en reactionaire denkbeelden, die hij zorgvuldig verbergt voor zijn sponsors, die zo vreselijk graag een progressieve moslim willen waarnemen. Hij mag overigens zijn ideeën verkondigen waar en wanneer hij maar wil. Maar hij moet niet klagen over tegengeluiden.

 

De Eddaoudi- en vooral de Ramadan-fans vergeten dat het bestrijden van verwerpelijke denkbeelden eveneens een essentieel onderdeel is van de vrijheid van meningsuiting. Maar ja, overgevoelige zielen bestempelen het openbaar maken van de feiten al gauw als 'een hetze'.

 

Fatima Elatik is trouwens niet de enige roofridder van het vrije woord. In Utrecht is onder druk van burgemeester Aleid Wolfsen de complete oplage van een huis-aan-huisblad vernietigd, omdat een verhaal over zijn woonkosten niet zou kloppen. Vroeger gebeurden dergelijke dingen in Sovjet-steden als Dneprodzerzjinsk, Kirovograd en Stachanovsk. Nu gebeuren ze in Utrecht. Daar levert de PvdA niet alleen de wethouder van Apartheid, maar ook de burgemeester van Censuur.

 

AANVULLING: Joost Niemöller heeft zich - in tegenstelling tot wethouder van Apartheid Rik Grashoff - verdiept in de filosofie van Tariq Ramadan. Warm aanbevolen!

 

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

 

Geplaatst op 15 april 2009

 

 

Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl