Wie schrijft, die blijft

Bijgaand interview met Mohammed Mohandis verscheen vandaag (1 augustus 2009) in het AD. Het is mijn laatste bijdrage aan het Algemeen Dagblad, waarvoor ik meer dan 22 jaar heb gewerkt. Vanaf vandaag ben ik vutter. Op deze website staan meer artikelen die ik voor deze krant heb geschreven. U vindt er een aantal als u helemaal naar onderen scrollt op de onoverzichtelijke homepage naar de rubriek ‘Een greep uit eigen werk’. Daar staan twee oude interviews met Pim Fortuyn uit 1991 en 1995. Op de site staan ook recentere interviews met Eddy Terstall en Pat Condell.

Voor het AD heb ik in diverse functies gewerkt, onder meer als verslaggever en opinieredacteur, de laatste jaren als part-time-verslaggever voor de bijlage AD Weekend. Soms gingen artikelen over thema’s, die te maken hebben met Het verraad van links. Meestal ging het over totaal andere zaken. De afgelopen tijd hield ik me bijvoorbeeld bezig met de ‘verpaarding’ van Nederland, de ‘nieuwe spiritualiteit’, het wangedrag van natuurfotografen, het fenomeen van de sportieve ouderen (nu ben ik zelf lid van de doelgroep) of de avonturen van drie jonge Nederlandse muzikanten in Iran en India.

Veertig jaar geleden liep ik stage bij Het Vrije Volk aan het Hekelveld in Amsterdam, een krant met ongeveer 40 edities. Gisteren leverde ik mijn laptop in aan de Marten Meesweg in Rotterdam, bij een krant met ongeveer 20 edities. De cirkel is rond. Ik blijf echter schrijven, voor mijn weblog, voor weblog Hoeiboei, en als freelancer voor uitgeverijen en tijdschriften. Kortom, wie schrijft, die blijft.

 

‘Mo’ van Gouda

De nieuwe voorman van de Jonge Socialisten moet niets hebben van gescheiden loketten en inburgering. Hij vindt het een denkfout dat integratie via religie verloopt.

Door Carel Brendel

Afgelopen maand vierde Mohammed Mohandis groot feest. Trots als een pauw nam hij aan de Hogeschool Utrecht zijn diploma in ontvangst. Daarmee overtrof ‘Mo’ ruimschoots de magere verwachtingen van zijn klassenleraar op de lagere school in Gouda. Hoewel de jonge Mohandis een redelijke Cito-toets had afgelegd, kreeg hij - zoals zo veel allochtone leerlingen - het advies om naar het vmbo over te stappen.

Autochtone ouders zouden waarschijnlijk op hoge poten naar de school zijn gestapt. Mohammeds ouders respecteerden echter het advies. “Voor hen was de leraar een autoriteit, zoals dat ook in Marokko het geval was.”

Zijn vader komt omstreeks 1975 van het platteland van Marokko naar Gouda, waar hij al 35 jaar bij de melkfabriek werkt. Tien jaar later volgt zijn moeder. Niet zo lang geleden, bijna 25 jaar na deze gezinsvereniging, worden zijn ouders naar een inburgeringscursus gestuurd, vertelt Mohammed.

Met zijn schoolambities is het toch nog goed gekomen. Als vmbo’er haalt hij goede cijfers, waardoor hij alsnog naar een mavo-klas kan overstappen.  Ook buiten de school kiest Mohammed uiteindelijk het goede pad. Hij is geboren in de wijk Oosterwei, die het afgelopen jaar inzet werd van een nationaal debat over het wangedrag van Neder-Marokkaanse crimineeltjes. Daarna verhuist hij naar de naastgelegen arbeidersbuurt Kort-Haarlem.

“Ja, ook ik heb een tijdje veel op straat rondgehangen”, erkent Mohandis. “Het bekende puberale gedrag van jongens van 14, 15 jaar. Treiteren, naroepen. Gelukkig ben ik nooit met de politie in aanraking gekomen. En ik kreeg er genoeg van.  Ik pakte de schoolboeken, want ik wilde niet met mijn 30ste nog steeds een hangjongere zijn.”

Van de hangplek verhuist Mohammed naar de politiek. Als zestienjarige maakt hij zich sterk voor een trapveldje in de buurt. “De politiek had geen feeling voor wat er onder de jongeren leefde.  Er was een kloof tussen de gemeenteraad en de mensen in de buurten. Het gevolg was dat ze me vroegen om lid te worden van de wijkraad.”

Daar valt Mohandis positief op met het gevolg dat hij een plaats krijgt op de kandidatenlijst van de Partij van de Arbeid. In 2006 maakt hij als 20-jarige zijn debuut als het jongste Marokkaanse raadslid ooit.

De problemen in Oosterwei brengen de nieuwkomer regelmatig in het nieuws. Hij ontwikkelt zich tot representant van een kritische stroming in de PvdA, die een stevige aanpak van de reljeugd bepleit.  “Elke middelgrote stad in Nederland heeft deze overlast”, zegt Mohandis. “Wat dat betreft is Gouda net als Almelo of Tilburg. Hier zijn het veelal Nederlanders van Marokkaanse origine, die voor ellende zorgen. Ze moeten met hun poten van de buschauffeurs afblijven. We moeten de hand reiken daar de mensen, die willen meedoen. Aan degenen die hun middelvinger opsteken tegen onze samenleving heb ik geen boodschap. Zo’n dertig tot vijftig knapen verzieken het in de hele stad. Waarom moeten we daar onze energie in steken? Ik kom op voor de Gouwenaars die positief willen meedoen en de aangeboden kansen willen grijpen.”

Is ‘harde taal’ over Marokkaanse probleemjongeren inmiddels gemeengoed in de PvdA, anders ligt dat met Mohandis’ opstelling rond kwesties als gescheiden inburgering. De nieuwe voorzitter van de Jonge Socialisten moet niets hebben van de seksuele apartheid, die in sommige gemeenten wordt gedoogd door linkse politici. Anders dan bijvoorbeeld de Amsterdamse burgemeester Cohen ziet hij ook geen bijzondere rol weggelegd voor de moskee, als het gaat om de integratie van allochtonen.

Het thema is actueel binnen de PvdA dankzij de ‘wethouders van apartheid’, die gescheiden loketten en theaters toestaan. Wat vindt Mohandis bijvoorbeeld van de ideeën van partijgenoot Ahmed Marcouch, die in het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart hardop nadenkt over voor mannen en vrouwen aparte ingangen voor de openbare bibliotheek?

Mohandis: “Laat ik voorop stellen dat Marcouch wat van zijn stadsdeel probeert te maken. Hij is goed bezig. Maar hij moet daarbij wel de religie thuislaten. Natuurlijk worstelen bestuurders met een dilemma. Bereik ik mijn doel eerder door vrouwen in aparte klassen te zetten? Hoe gaan we om met jongeren die hun inspiratie putten uit religieuze boeken? Maar ik vind dat de PvdA bij die afweging consequent moet uitgaan van haar seculiere uitgangspunten. Anders redeneer je voor je het weet vanuit de principes van de opponent.”

Hoe is het mogelijk dat zo veel PvdA’ers meegaan met de eisen van conservatieve imams?

“Eerst heeft men alles rond de integratie laten lopen. Het gaat vanzelf, dacht men. Daarna is de denkfout gemaakt dat integratie via de religie moest verlopen. Zo was het vroeger toch ook gegaan met de verzuiling? De politiek heeft de moskeeën erbij betrokken, ze een politiek platform gegeven. De seculiere niet-religieuze verenigingen kregen minder aandacht, er is een scheefgroei ontstaan.”

Mohandis ziet een treffende overeenkomst tussen fundamentalistische moslimleiders en de PVV van Geert Wilders: “Ze islamiseren  alle Marokkanen en Marokkaniseren alle moslims. Op die manier gooit Wilders alle migranten uit moslimlanden op één hoop. Hij gedraagt zich als een soort imam die alle mensen van Turkse of Marokkaanse afkomst bij de islam inlijft. Wilders en de imams zijn groepsdenkers. Diezelfde neiging, maar dan anders, heb je ook binnen de PvdA bij oud-linkse kopstukken als Ella Vogelaar en Jacques Wallage. Ze strijden voor de emancipatie van groepen en niet voor die van individuen.”

“Er is juist een enorme diversiteit onder moslims. Ze hebben het over een miljoen moslims, maar het aantal leden van moskeeën ligt tussen de 300.000 en 400.000. Mensen zijn meer dan alleen  moslim. Zelf voel ik me Marokkaan, Nederlander, moslim van huis uit, Berber, Gouwenaar. Jazeker, ik hou van kaas. Verder ben ik jong, fanatiek en sociaal-democraat. Ik vind het daarom raar dat Wilders mij islamiseert. Volgens hem bestaan er geen gematigde moslims. Ik drink graag een rosé’tje, maar dat kan dus niet volgens Wilders.”

Wat vindt u van de opkomst van Wilders?

“Hij is democratisch gekozen en heeft negen Kamerzetels. En ik ben het vaak oneens met hem. Dat hij bepaalde dingen aankaart is prima, maar hij schiet door. We moeten hem bestrijden met goede argumenten. Ik zou graag met hem in debat gaan, maar Wilders gaat het debat uit de weg. Niet al zijn kiezers zijn racist. Het overgrote deel bestaat uit mensen die zich zorgen maken. Die raddraaiers in Nederland van Marokkaanse of wat voor afkomst dan ook moeten ze effectief aanpakken. Maar dat moet je niet doen door alle anderen, die hier hun best, over één kam te scheren. Uit Marokko komen niet alleen raddraaiers, maar ook profvoetballers, schrijvers en politici.”

“Eén plan van Wilders zit me heel erg dwars. Zelf ben ik in Nederland geboren, net als mijn vriendin. Eventuele kinderen zullen dus autochtoon zijn. Maar Wilders wil hun etnische afkomst tot in eeuwigheid blijven registreren. Daarmee krijgen kinderen de boodschap dat ze hier niet volledig kunnen meedoen.”

Mohandis waarschuwde onlangs dat Marokkaanse kiezers naar D66 gaan overlopen als de PvdA haar seculiere uitgangspunten te veel verwaarloost. Zit hij niet bij de verkeerde partij?

“Nee. D66 is voor mij een grachtengordelpartij met het hoofd in de wolken. Met mensen die begaan zijn met de multiculturele samenleving en ondertussen ervoor zorgen dat hun kind naar een witte school gaat. Van huis uit voel ik me meer thuis bij de PvdA. Het was altijd de partij van de emancipatie en de verheffing, de partij die ervoor zorgde dat een dubbeltje toch een  kwartje kon  worden. Het individu staat voorop, maar de allerarmsten mag je niet in de kou laten staan. Daarom zit ik niet bij D66 of de SP, maar ben ik een echte sociaal-democraat.”

 

 

PASPOORT

 

Mohammed Mohandis

Geboren:  28 juni 1985 in Gouda

 

Opleiding: Vmbo aan het Delta College in Gouda

Mbo marketing en communicatie aan het ID College in Gouda

Hbo overheidscommunicatie aan de Hogeschool Utrecht

 

Loopbaan:

Diverse baantjes als scholier, o.m. vakkenvuller

In 2004 voorzitter Jonge Socialisten (JS) in Gouda

Sinds 2005 landelijk bestuurslid JS

PvdA-raadslid in Gouda vanaf 2006

Communicatieadviseur (parttime) bij het Samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders (2009) en bij Woningbouwcorporatie Mozaïek in Gouda (2008)

Sinds juli 2009 landelijk voorzitter Jonge Socialisten.

 

Burgerlijke staat:  Ongehuwd, woont nog bij zijn ouders, heeft een vriendin

 

(Bron: AD Weekend, 1 augustus 2009)

 

 

Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl