Door Carel Brendel

De schrijver Hafid Bouazza meldt zich maar zelden in het islamdebat. Maar als hij meedoet, dan is hij scherp en trefzeker.

Bouazza was een van degenen die mij ruw wakker schudde - of beter gezegd: scherp onder woorden bracht wat ik al langer voelde - na de aanslagen van 11 september 2001. ’Nederland is blind voor moslimextremisme’, schreef hij op 2 februari 2002 in NRC Handelsblad.

Bouazza, nu al weer bijna acht jaar geleden: “Er is een punt waarop naïviteit in domheid kan overgaan en ik vrees dat Nederland dat punt gevaarlijk dicht benadert. Al jaren maak ik me grote zorgen over de extremistische uitwassen van de islam in Nederland en de blindheid en onwil van de Nederlanders om deze gezwellen aan te zien voor wat ze werkelijk zijn, namelijk wat in Nederland rechts-extremisme wordt genoemd en andere gruwelijke -ismen die een hoge beschaving met zich mee kan brengen.

Steeds wordt over het hoofd gezien dat de islam een intrinsiek politiek karakter heeft en dat het separatisme van zijn ongure aanhangers niets anders is dan een totalitaire, racistische en nationalistische ideologie die in Nederland zo wordt verafschuwd. Het is de taak van de Nederlandse overheid om er tegen op te treden. Ik heb nooit het verschil gezien tussen een doorgeslagen imam en een Janmaat. Dat laatstgenoemde politieke macht zou hebben en imams niet, is onzin, want imams zijn de spreekbuizen van een religieus-politiek systeem. En zolang Nederland dit niet serieus neemt en verzaligd blijft doorpruttelen over `hun cultuur' zie ik het bijzonder somber in. “

Vandaag (2 december) pruttelt Evelien Tonkens door in haar wekelijkse column in de Volkskrant. Voor Marco Pastors (Leefbaar Rotterdam) en Kees van der Staaij (SGP), twee politici die de bouw van minaretten willen inperken, heeft ze een Sinterklaasgedicht bij elkaar gerijmd.

“Sint was laatst op het Binnenhof

Een mooi gebouw, daarover slechts lof

Vooral die twee torens, daar moet je op letten:

precies de vorm van minaretten!

Even slank, en met net zo’n ranke punt

Binnenhof-minaretten, wat een stunt!

Jullie zijn tegen minaretten, dus zeg:

Moeten die Binnenhof-minaretten ook weg?”

Zo rijmelt de bijzonder hoogleraar actief burgerschap nog een tijdje door. GroenLinks en de Universiteit van Amsterdam kunnen trots zijn op deze cultuurrelativistische parel voor de wetenschap.

Op de opiniepagina van de Volkskrant rijst boven de column van Tonkens fier als een minaret een artikel van Hafid Bouazza uit. Net als acht jaar geleden schudt hij wakker, en overtuigt hij door zijn gedreven stijl en zijn scherpe argumenten.

Nee, ik ben nog steeds geen voorstander van een verbod van op de bouw van moskeeën. Wat mij betreft mag er ook best een minaret op, maar dan wel een van een bescheiden formaat, dat niet wordt bepaald door Saoedische geldschieters maar door ferme bouwverordeningen van de Nederlandse overheid.

Maar ik kom wel, mede dankzij de argumenten van Bouazza, voor een deel terug van een vorig artikel over de minarettenkwestie. Het was, zie ik nu, nogal ’over the top’ om een eventueel 'ja' in het Zwitserse referendum te zien als een stap terug naar de tijd voor 1800, toen er nog geen algemene godsdienstvrijheid bestond.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik bij het vernemen van de uitslag hetzelfde gevoel had, dat Bouazza beschrijft in zijn jongste artikel: “Hoewel ik een afkeer heb van algemene verboden, kon ik bij het horen van het nieuws een bepaalde vreugde niet onderdrukken.”

Mijn bepaalde vreugde won het van de politiek correcte reflexen vanwege de ontsteltenis bij de heersende Europese elites. Zij willen niets begrijpen van het signaal dat is afgegeven door de Zwitserse kiezers. Keer op keer worden de leiders verrast door een bevolking, die grote weerstand heeft tegen de heersende (zelf)islamisering.

De verbijstering wordt gesymboliseerd door minister Guusje ter Horst (PvdA), die het maar goed vindt dat we in Nederland geen bindend referendum hebben. Stel je voor dat het volk iets beslist wat de PvdA-regenten niet willen.

De regentenschrik werd ook zichtbaar in het gedraai van de VVD. Mark Rutte trok op de valreep zijn steun in voor een SGP-motie, die de bouw van minaretten niet wil verbieden, maar wel voorzichtig wil beteugelen.

In Zwitserland luisteren ze goed naar Ter Horst, want daar bezint minister van justitie Eveline Widmer zich op maatregelen om het recht op referendum in te perken.

Daniel Cohn-Bendit, vice-voorzitter van de Groenen in het Europese Parlement, heeft de rijkste islamitische landen opgeroepen om hun geld van hun Zwitserse bankrekeningen af te halen als vergelding voor het minarettenverbod. Het is al weer 41 jaar geleden dat ‘rode Danny’ in Parijs op de barricaden klom om het grootkapitaal te vernietigen. Nu wil hij het grootkapitaal inzetten om de eigenwijze Zwitsers op de knieën te dwingen.

Ook in deze discussie is de oorlog niet ver weg. Het Zwitserse ja is volgens Cohn-Bendit een gevolg van ‘het egoïsme van de rijken’ - met die rijken bedoelt hij overigens niet de Arabische oliesjeiks. “Denk aan WO II toen Zwitserland ook geen probleem had degenen te offeren die asiel aanvroegen aan zijn grenzen’. De vergelijking is in dit geval helemaal misplaatst, omdat het Alpenlandje tijdens de burgeroorlog in Joegoslavië zeer ruimhartig is geweest met het opnemen van gevluchte Bosnische en Albanese moslims.

Bouazza trekt in prachtige volzinnen van leer tegen de naïvisten, die de schaduwkanten van de islam niet willen zien. “Gijzeling door ‘moslimgevoeligheden’ is een vorm van islamisering”, schrijft hij terecht. Toch neemt hij één bezwaar tegen een minarettenverbod niet weg. Het blijft namelijk een symbolische maatregel. Het is bovendien de bestrijding van intolerantie met intolerantie. Natuurlijk, er komt altijd een moment dat een democratische samenleving niet meer tolerant kan zijn voor het intolerante, maar volgens mij leent de minaret zich niet hiervoor.

Het probleem is namelijk niet wat er buiten óp de moskee staat, maar in veel gevallen wat er binnen ín de moskee gebeurt. Je hebt geen minaret, en zelfs geen moskee nodig om de Apollohal af te huren voor een eng islamcongres, waar salafistische haatpredikers de overwinning van de islam vieren en de goedheid van de sharia verkondigen.

Slimme islamiseerders beseffen al lang dat je zonder minaret minder weerstand oproept en daardoor juist beter kunt islamiseren. Ex-radicaal (met een groot vraagteken bij ex) Mohammed Cheppih gaat er prat op, dat zijn Poldermoskee geen koepels en minaretten heeft. Ondertussen is dit door alle media toegejuichte initiatief veranderd in een woestijnmoskee met sharia-fan Khalid Yasin als vaste gast.

Iets verderop in Amsterdam-Slotervaart bouwt Yahia Bouyafa, voorzitter van de Federatie Islamitische Organisaties Nederland (FION) - de Nederlandse tak van de Moslimbroederschap - een splinternieuwe moskee zonder minaretten. De geldschieters uit Qatar, waar ze zo boos zijn over de uitslag van het Zwitserse referendum, vinden de torenloze moskee prima. Net als het stadsdeelbestuur van Ahmed Marcouch (PvdA), dat de moslimbroedermoskee zonder minaret van harte verwelkomt.

Belangrijker dan een minarettenverbod vind ik een duidelijke opsteling van onze politieke en culturele elite. Zij moet weerstand bieden tegen religieuze intolerantie, onze vrije seculiere samenleving verdedigen, en voorkomen dat de wet van de moskee gaat gelden in onze prachtwijken. Dat er her en der wat ‘heimweemoskeeën’ voor oudere Turken en Marokkanen staan, vind ik niet zo erg. Veel verontrustender vind ik de mogelijkheid dat een ‘vrijwillige’ zwarte hoofddoekbrigade een religieus stempel gaat zetten op de Vrije Universiteit.

Stop daarom eens met zelfislamiseren. Stop met het goedpraten van allerlei religieuze intolerantie uit de hoek van de politieke islam. Stop met het faciliteren en subsidiëren van de opzetjes van deze conservatieve moslims. Stop eindelijk eens met het verkondigen van een verdraaide werkelijkheid, waarin de enge reactionair Tariq Ramadan opeens een ‘progressieve bruggenbouwer’ is en de fundamentalistische connecties van de schutter van Fort Hood worden weggepoetst; een verdraaide werkelijkheid waarin de Poldermoskee 'modern' en 'vrijzinnig' blijft ondanks alle bewijzen van het tegendeel.

Belangrijk ook: steun de vrijdenkers afkomstig uit islamitische kring. Daarmee bedoel ik niet zogenaamde gematigden, die ons komen uitleggen dat de koran en de islam eigenlijk vrouwvriendelijk en vredelievend zijn. Mijn steun gaat naar de echte vrijdenkers, de mensen die fundamentele kritiek durven te leveren op de islam en de conservatieve vertegenwoordigers ervan.

We kennen in Nederland slechts een klein aantal vrijdenkers. Ze zijn bijzonder moedig. Ze moeten niet alleen optornen tegen de afkeuring en de bedreigingen uit eigen kring, maar ook tegen de hardnekkige domheid van een multicultureel gehersenspoelde autochtone elite.

Hafid Bouazza is een van die vrijdenkers, die we in ere moeten houden. Hij besluit zijn artikel met een zeer terechte opmerking over de vele mislukte integratie-initiatieven via de moskee: “En in plaats van nog een initiatief via een moskee, al dan niet met minaret, zou een tijd van contemplatie veel meer nut hebben. Want wat Europa en niet op de laatste plaats de moslims zelf nodig hebben, is niet meer islam, maar juist minder, veel minder.”

Geplaatst op 2 december 2009