Door Carel Brendel

‘Waar blijven de gematigde moslims?’ is een veel gestelde vraag in het islamdebat. Ze bestaan wel degelijk, is het antwoord na lezing van een belangrijk interview met Salim Mansur, hoogleraar politieke wetenschappen aan de universiteit van Western Ontario.

Op de website van The Investigative Project on Terrorism (IPT), een denktank die onderzoek doet naar radicale islamitische terreurgroepen, staat een uitgebreid interview (inclusief video-opname) met Mansur. Voor het gehele vraaggesprek verwijs ik u naar deze link. Hier geef ik al vast wat krenten uit de pap.

Mansur is een moslim afkomstig uit India. Zijn familie verhuisde na de splitsing van Brits-Indië naar Oost-Pakistan, het huidige Bangladesh. In maart 1971 vluchtte zijn familie naar India voor het geweld van de Pakistaanse militairen. Bij deze oorlog kwamen honderdduizenden inwoners van Bangladesh om het leven en sloegen 10 miljoen mensen (een vijfde van de bevolking) op de vlucht. Mansur emigreerde in 1973 naar Canada.

In het interview zegt Mansur dat de Amerikaanse regering en de gevestigde westerse media het echte gevaar voor moslims wereldwijd negeren: terreur, intimidatie, onderdrukking en genocide bedreven door medemoslims. Zelf werd hij bijna het slachtoffer hiervan als tiener in Bangladesh. Als hedendaags voorbeeld noemt hij de aan het fundamentalistische regime van Soedan verbonden milities, die verantwoordelijk zijn voor de dood van honderdduizenden moslims in Darfur.

De Amerikaanse regering en de media leggen verkeerde prioriteiten, aldus Mansur. Hiervan profiteren de aanhangers van de politieke islam ten koste van gewone moslims. De regering van Obama verspreidt ‘een verwarde boodschap’ door islamistische groepen het hof te maken, terwijl de niet-fundamentalistische groepen worden uitgesloten. Zogenaamde vertegenwoordigers van de Amerikaanse moslims zijn vaak verbonden met radicale organisaties zoals de Moslimbroederschap. “Als gevolg daarvan hebben de Amerikanen na 11 september geen ‘duidelijke, ondubbelzinnige en categorische’ veroordelingen van zelfmoordaanslagen gehoord uit de mond van Amerikaanse moslimorganisaties.”

“Noch de Council on American-Islamic Relations (CAIR) noch de Islamic Society of North America (ISNA) - en voor zover ik weet geen enkele andere islamistische organisatie - is opgestaan om te zeggen dat wij als moslims in het Westen een ander perspectief hebben op de sharia… en dat we hem gaan herzien.” Een nog beter idee volgens Mansur is om de sharia te dumpen. “Wat voor relevantie hebben de inzichten en meningen van mannen uit de achtste, negende en tiende eeuw voor mijn leven als moslim in de 21ste eeuw?”

Mansur beschouwt Tariq Ramadan, de kleinzoon van Hassan al-Banna, de oprichter van de Moslimbroederschap, als ‘vertegenwoordiger van de duistere krachten in de moslimwereld’. De verering van Ramadan illustreert volgens hem de naïviteit van de Amerikaanse elite tegenover de fundamentalisten. Mansur was geschokt dat Ramadan een redevoering mocht houden in Cooper Union, de plaats in New York waar president Abraham Lincoln in 1860 de slavernij veroordeelde.

“Cooper Union is een heilige plaats in de Amerikaanse geschiedenis. Ze stellen hem open voor de mensen die Amerika willen ondermijnen en vernietigen; de vrijheid vernietigen; vernietigen waar Amerika voor staat.”

Weinig Amerikanen beseffen, aldus Mansur, dat de meeste slachtoffers van de politieke islam moslims zijn. Als voorbeelden noemt hij de Algerijnse burgeroorlog (150.000 doden) en Darfur (naar schatting tussen de 200.000 en 500.000 doden). Het bloedbad in Oost-Pakistan van 1971 kostte tussen de 500.000 en één miljoen mensen het leven, volgens Mansur ‘een van de grootste genocides van moslims tegen moslims’.

Salim Mansur heeft een column in de Toronto Sun. Bovenaan het wensenlijstje van de politieke islam staat de eis om belediging van religie strafbaar te stellen, schreef hij naar aanleiding van het proces tegen Geert Wilders. Deze rechtszaak ziet hij als een bewijs dat westerse samenlevingen de facto of de jure toegeven aan de sharia.

Geplaatst op 16 juni 2010