Maks ondraaglijke lichtheid
Prof. dr. mr. Afshin
Ellian is hoogleraar Sociale cohesie, burgerschap en multiculturaliteit aan de Universiteit Leiden.
Deze tekst is een passage uit een nieuw essay in zijn onlangs verschenen bundel Allah weet het niet beter (Uitg. Meulenhoff)
Door Afshin Ellian
Zijn pamflet Gedoemd tot kwetsbaarheid was een ernstige poging om levensadem te blazen in het uiteengevallen lichaam van de politieke correctheid. Geert Mak analyseerde in zijn pamflet de moord op Theo van Gogh als een ramp die zich dankzij de vrijheid van meningsuiting heeft kunnen voordoen:
“Hoe kunnen we deze geschiedenis ooit aan onze kleine kinderen vertellen, het verhaal over die laatste maanden van 2004? Wat zullen we ons nog herinneren? Het doorstoken lichaam in de Linnaeusstraat? De kelders die opengingen? De almaar bewegende lippen van politici en intellectuelen? De stilte in de stad? De toon, de nieuwe toon die opeens was gezet?”
Welke kelders gingen open? Volgens alle onderzoekingen gingen de Nederlandse media zeer evenwichtig om met de commoties rond de moord. Is hij echt een historicus? Bestudeert hij de feiten of leeft hij in een fantasiewereld? Je hebt de historicus in verlegenheid gebracht, was het vernietigende oordeel van Paul Scheffer over Maks pamflet. Er zaten ongelofelijk veel fouten en gewoon onjuiste feiten in dat pamflet. Deze werkwijze die ondertussen de makkiaanse is gaan heten, werd overgenomen door zijn vriend Ian Buruma. De journalist van het Algemeen Dagblad, Carel Brendel, stelde vijftig vragen, waarvan destijds vijfentwintig in AD gepubliceerd, over Maks werkstuk:
* “In welke ochtendkrant stond op 3 november 2004 'Nederland brandt'? U moet mij hierbij helpen, want in Telegraaf, AD, Volkskrant, Trouw en de Wegener-ochtendkranten heb ik deze woorden niet kunnen terugvinden.” Was Mak eigenlijk op dat moment in Nederland? Kennelijk niet!
* “U haalt via het Deense blad Politiken de Kristallnacht erbij. Waarom schrijft u niet dat de Kristallnacht een door de overheid georganiseerde klopjacht was, waarbij de brandstichters vrijuit gingen. In Nederland ging het bij de brandstichtingen in moskeen om kleine groepjes losse individuen, die vervolging door justitie moesten vrezen en door iedereen werden veroordeeld, ook door Geert Wilders. Waarom wijst u niet op deze levensgrote verschillen?’’
* “Gedogen en wegkijken was volgens u in het 17de-eeuwse Amsterdam een onlosmakelijk deel van de bestuurspraktijk. Gold dit ook voor criminaliteit? Ik heb altijd geleerd dat misdadigers naar het Rasphuis werden gestuurd.”
* “Is Afshin Ellian een autochtone man? Heeft hij nooit belangstelling getoond voor het lot van moslimvrouwen?” Deze geestige vraag heeft betrekking op een passage uit Gedoemd tot kwetsbaarheid waarin Mak stelt dat de entourage van Ayaan altijd maar weer uit de autochtone mannen bestond. En die mannen hadden nooit in hun loopbaan enige belangstelling getoond voor de emancipatie van moslima’s, aldus Mak.
Dit is een nieuwe manier om geschiedenis te schrijven. Dit kan alleen iemand die echt geen historicus is. Ga ik te ver in mijn oordeel over Maks werkstuk? Om dit te beantwoorden, moeten we bij Mak zelf te rade gaan. Al op 10 maart 2005 voorzag Mak de critici van respons: "Alle discipline heb ik hier losgelaten", zei Mak. Bij het schrijven van Gedoemd tot kwetsbaarheid liet Mak alle disciplines los.
Ook Buruma’s boek over Dood van een gezonde roker barst van feitelijke onjuistheden. Maar de feiten doen niet meer ter zake. Ze hebben een nieuwe vertelmethode uitgevonden: versimpeling van complexe ideologische opvattingen, ahistorisch, links populisme, verzonnen dan wel onware feiten. Dat verkoopt goed.
Het gaat om handel: handel in populistische semi-intellectuele verhalen. Vrijheid kan een belemmering zijn voor handel. Als iemand hen op deze punten bekritiseert dan zijn de criticasters met pietlullige zaken bezig. Zo reageert Mak ook op kritiek op zijn door de overheid zwaar gesubsidieerde serie In Europa. De feiten hoeven niet meer te kloppen. We moeten van makkianen aanvaarden en geloven dat we in de jaren dertig van de vorige eeuw leven en de moslims zijn de nieuwe Joden van Europa. En een deel van het volk wil het fascisme introduceren.
Meer dan één miljard moslims worden met een paar miljoen Joden in de jaren dertig vergeleken. Er was in de jaren dertig geen enkele onafhankelijke Joodse staat. Mak mag het zelf tellen hoeveel soevereine islamitische staten bestaan in onze wereld. Ze behoren economisch en militair niet tot machteloze staten. Meer dan twintig miljoen moslims in Europa zijn tegelijkertijd de burgers van deze islamitische landen. Natuurlijk moeten de minderheden conform de rechten van de mens worden behandeld. Maar hieruit moeten we niet gaan concluderen alsof we met een zwakke en zielige moslimminderheid te maken hebben.
Ja, de moslims, bijna anderhalf miljard mensen! Er zijn zo veel krachtige moslimstaten in de wereld. Hoe zou men met een beetje gezond verstand moslims met de Joden van de jaren dertig van de vorige eeuw kunnen vergelijken? Nee, hier op deze handel, handel in onware feiten en simplisme past slechts een kwalificatie: charlatanerie . Zolang staatssubsidies en staatsmedia, en neerbuigende politiek correcte krantenredacties bestaan zou geen leger van intellectuelen in staat zijn om een gat te slaan in de dijk van de charlatanerie. Zolang staatssubsidies en staatsmedia, en neerbuigende politiek correcte krantenredacties bestaan, zal geen leger van intellectuelen in staat zijn om een gat te slaan in de dijk van de charlatanerie.
Maar wat is de makkiaanse oplossing voor onze problemen? Maks oplossing is even historisch als zijn pamflet: “In de koopmanssteden, waarmee het westen van Nederland al vanaf de Middeleeuwen was bezaaid, kon men zich immers geen felle religieuze geschillen veroorloven. Het zou desastreus zijn voor de handel als andersdenkende vreemdelingen - joden, moslims, protestanten, katholieken - ook maar enig risico zouden lopen om vervolgd te worden. Al in de vijftiende eeuw, toen de Lage Landen verscheurd werden door de ridderoorlog tussen de zogeheten Hoeken en Kabeljauwen, hield het Amsterdamse stadsbestuur met succes de vrede in stand door de burgers simpelweg te verbieden om over de kwestie te praten. Bij keur van 26 december 1481 werd het officieel strafbaar gesteld om tegen iemand te roepen: ‘Ghy syt een hoeck!’ Of: ‘Ghy syt een cabbeljau!’ ”
Gedogen en wegkijken was volgens Mak de historische oplossing die de totale landsvrede zou brengen: “In het zeventiende-eeuwse Amsterdam was, omwille van de lieve vrede, het gedogen en wegkijken een onlosmakelijk deel van de bestuurspraktijk. (...) In later eeuwen was de landsvrede verder verstevigd door opdeling van de samenleving in christelijke, socialistische en andersoortige zuilen. (...) In de herfst van 2004 werden alle pacificatiemethodes van dit land opnieuw uit de kast getrokken.”
Mak is nooit opgevallen dat we op 5 mei niet de vredesdag maar de Bevrijdingsdag vieren. Niet de vrede, maar de bevrijding die de vrede voorbracht wordt gevierd. Wie slechts naar vrede zoekt, kan ook in Noord-Korea gaan wonen. Mak is toch links, waarom komt hij op voor handel? Mak is ook een handelaar, handelaar in volksvertellingen over de geschiedenis.
Daarom neemt hij ook geen moeite boeken te lezen, en zich te verdiepen in het onderwerp waarover hij schrijft namelijk de islam. Wel heeft hij een boek gelezen, van een geestverwant, van een iemand die ook hetzelfde beroep uitoefent. Alles wat hij over de islam weet, komt uit het boek van Karen Armstrong, De strijd om God. Een geschiedenis van het fundamentalisme. Althans komen we dit in een voetnoot van zijn pamflet tegen.
Armstrong is ook zo’n type dat zich niet bekommert om de juistheid van feiten
en vooral de ideële grondslagen van sommige feiten. Zij wordt in hele islamitische wereld op handen gedragen. Zij is zelfs
bereid de brute moord op honderden joden in Medina door profeet Mohammed te
verdedigen, iets wat de meeste moslims liefst willen vergeten. Dit was de enige
onderzoeksbron van Geert Mak over de islam.
Lees meer over Geert Mak en zijn geschiedschrijving:
Geert Mak knoeit met statistieken
Geert Mak kan niet tot vier tellen
Politiek incorrect (Interview met Geert Mak, Algemeen Dagblad, 25 juni 2005)
Geplaatst op 27 augustus 2008
Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl
|
|