Door Carel Brendel

Het was me wel het weekje van de hoofddoek. Eerst hadden we het geruchtmakende interview met Femke Halsema in dagblad De Pers. Als feministe wil ze niets lievers dan dat moslimvrouwen de vrouwvijandige hoofddoek afslingeren. In tegenstelling tot Ayaan Hirsi Ali kreeg de leidster van GroenLinks geen applaus van een ‘F-side van middelbare mannen’. Wel kwam er lawaai uit een Vak S (als oud-AD-redacteur gebruik ik liever Rotterdamse metaforen) van pseudo-feministische vrouwen, die driewerf hoera voor de hoofddoek riepen.

Femke voelde zich vervolgens genoodzaakt om zich op haar weblog te verweren tegen de boze Anja’s, Tineke’s en Nora’s. Halsema: “Neem iemand als Anja Meulenbelt die mij op hoge toon de les leest. Ik ben er zeker van dat als ik in de Tweede Kamer de SGP en hun gereformeerde achterban zou aanvallen op hun religieuze, discriminerende opvattingen over vrouwen en homo’s, zij vooraan staat te juichen. Maar als je vergelijkbare opmerkingen maakt over vergelijkbare Islamitische overtuigingen is het huis te klein.”

Meulenbelt was het hier natuurlijk niet mee eens. “Het punt is dat niemand zich in Nederland druk maakt over de achterhoedegevechten met de SGP, omdat zij in het akelige politieke klimaat van nu geen rol spelen. Ik zou dus niet speciaal staan te juichen als jij in de clinch gaat met de SGP, ik vind dat nauwelijks de moeite. Maar als er onder het mom van ‘islamkritiek’ weer eens een moslim man wordt beticht van discriminerende opvattingen over vrouwen of homo’s let ik extra scherp op. Het kan waar zijn, maar vaak is het routine en niet eens waar, en gaat het duidelijk om wat anders. Wat jij bij deze vergelijking geheel buiten beschouwing laat, is dat er sprake is van een wijdverbreide anti-moslim stemming in Nederland. In zo’n context is kritiek op de islam van een ander soortelijk gewicht dan kritiek op de opvattingen van de SGP.”

Hier hanteert de SP-senator een beproefd stalinistische principe. Over discriminerende opvattingen in moslimkring moet je je mond houden om de ’klassenvijand niet in de kaart te spelen’. Kritiek op de islam of moslims moet je ook inslikken omdat ze het slachtoffer zouden zijn van een wijdverbreide anti-moslim stemming.

Het is een vreemde paradox. Moslims zijn inderdaad de pispaal op verjaardagen en in reaguurdersfora, en vaak genoeg het slachtoffer van daadwerkelijke discriminatie. Maar ondertussen heeft de islam het als godsdienst aardig voor elkaar - beter dan het orthodoxe christendom, dat door de progressieve elite onbekommerd en risicoloos kan worden beschimpt en aangevallen.

Afvalligen en islamcritici verkeren in levensgevaar. Ze moeten onderduiken en hebben beveiliging nodig met als gevolg dat maar een handjevol ex-moslims zich durft te uiten. Cabaretiers, columnisten en cartoonisten denken wel drie keer na voor ze iets ondernemen, dat in islamitische kring als een belediging zou kunnen worden opgevat. De Nederlandse regering beefde met knikkende knieën voor de verwachte volkswoede in het Midden-Oosten naar aanleiding van de Wilders-film Fitna.

Het zijn kleine en grote dingen waardoor veel mensen zich zorgen maken over de intolerante aspecten van de islam. De bedreiging van onze vrijheid van meningsuiting door intolerante vertegenwoordigers en bondgenoten van de islam vind ik het gevaarlijkste fenomeen. Maar het zijn vaak de kleine dingen die voor ergernis en verontrusting zorgen.

In mijn woonplaats is twee jaar geleden een prachtige nieuwe moskee geopend, een architectonisch juweel. Onze burgemeester was aanwezig bij de plechtige opening, vergezeld van prominenten uit alle geledingen van de stedelijke samenleving die de moslims van harte gelukwensten met hun schitterende gebouw. De laatste weken komt de moskee regelmatig in het nieuws doordat moskeegangers buurtbewoners bedreigen en mishandelen, die op een voetpad in de buurt van de moskee hun hond uitlaten. Honden zijn volgens de islam haram (onrein), maar op de openbare weg van mijn stad geldt, naar ik mag hopen, niet de sharia maar de Nederlandse wetgeving.

Zorgelijk vind ik de situatie met hoofddoeken in het onderwijs. Kinderen worden op steeds jongere leeftijd met zware hoofdbedekking naar school gestuurd. Er komen signalen dat meisjes van Turkse en Marokkaanse afkomst op vmbo-scholen voor ’hoer’ worden uitgescholden als ze geen hoofddoek dragen, zonder dat ze op de solidariteit van moslimfeministes als Nora Kasrioui kunnen rekenen. Om aan dergelijke toestanden een eind te maken is in het Franse onderwijs een verbod op de hoofddoek ingesteld, wat nu navolging heeft gekregen in een deel van het onderwijs in Vlaanderen.

In zijn bijdrage aan de Algemene Beschouwingen leverde PVV-leider Geert Wilders geen serieuze en onderbouwde kritiek op reële wantoestanden. Die kwamen dan ook niet aan de orde in het Kamerdebat. In plaats daarvan kwam hij met niets beters dan een idioot voorstel voor een hoofddoekbelasting, door hem neerbuigend ‘kopvoddentax’ genoemd. Hiermee schoffeert hij natuurlijk de moslims, maar hij schoffeert evenzeer alle burgers, die met recht bezorgd zijn over de groeiende religieuze intolerantie van de islam.

Wilders heeft deze bezorgde kiezers geen dienst bewezen. Wat Alexander Pechtold en Femke Halsema tot dusver niet wisten te bereiken met hun voortdurende interrupties, regelt Wilders nu zelf. Hij heeft, denk ik, het startsein gegeven voor de electorale neergang van de PVV.

Geplaatst op 17 september 2009

Lees ook: Waar blijven de echte oplossingen? (Na het Fitnadebat, blog van 2 april 2008)