Door Carel Brendel

De gretigheid waarmee sommige media melding maakten van ‘PVV-stadscommando’s’ in Almere steekt schril af tegen de onwil van die zelfde media om bijvoorbeeld verslag te doen van de scheuring in de Rotterdamse PvdA-afdeling Feijenoord. In het geval van de Almeerder winkelier Cor Valies, die in Rondom 10 vertelde dat hij door aanhangers van de PVV zou zijn gedwongen om een affiche voor zijn eigen partij NDP uit de winkel te verwijderen, waren er geen getuigen. Al snel bleek dat de ‘bedreigde’ middenstander ook na enkele dagen geen aangifte had gedaan. Inmiddels is vooral dankzij het speurwerk van de website Contradicere duidelijk geworden dat het relletje bestaat uit gebakken lucht. De politie kan de zaak niet serieus nemen, moeten ze nu zelfs bij De Joop toegeven.

De scheuring in Feijenoord, een van de speerpunten van Ella Vogelaars prachtwijkenbeleid, speelt al enige maanden. Het Algemeen Dagblad heeft uitgebreid bericht over de Turkse overval, waardoor begin december de kandidatenlijst in deze deelgemeente totaal werd omgeploegd. Sinds die tijd heeft de Rotterdamse redactie van het AD nog diverse malen over de scheuring geschreven. Negen PvdA-kandidaten hebben zich teruggetrokken. Enkele PvdA’ers adviseren zelfs om niet op de PvdA te stemmen. In het archief van het AD is ook volop materiaal te vinden over eerdere problemen binnen de deelgemeente, onder andere het wegstemmen van deelraadbestuurders in 2006, het ontslag van twee wethouders in 2008, en de klachten over raadsleden die onderling Turks spraken tijdens bijeenkomsten van de deelraad.

De eindredactie van De Joop, van Netwerk of van Nova hoeft maar één telefoontje te plegen naar de afdeling research van het AD, of één zoekopdracht te verrichten in de databank LexisNexis en ze heeft alle achtergrondgegevens in bezit. In de verslagen worden de betrokken PvdA-politici met naam en toenaam genoemd. Van een hoax is in dit geval dus geen sprake.

Is de interesse wat minder omdat het om een PvdA-ruzie gaat en niet om gekrakeel in de rijen van PVV, TROTS of Leefbaar Rotterdam? De vraag stellen is hem beantwoorden. Waarschijnlijk hebben etnische spanningen in een uiteengevallen PvdA-afdeling geen ‘journalistieke relevantie’.

De geringe doortastendheid van de journalisten moet een godsgeschenk zijn voor de PvdA. Niet in de gevestigde media, maar wel op kritische weblogs verneem ik namelijk dat de partij een smerige campagne voert tegen Leefbaar Rotterdam. Bangmakerij en demonisering zijn de middelen, waarmee de sociaaldemocraten het bedreigde Rotterdamse bolwerk proberen te stutten.

Een van de ‘trucs’ is het volledig gelijkstellen van Leefbaar-leider Marco Pastors en PVV-voorman Geert Wilders. In een blog verkondigde PvdA-lijsttrekker Dominic Schrijer bijvoorbeeld in strijd met de waarheid dat Leefbaar Rotterdam voorstander is van een belasting op hoofddoekjes. Een andere dooddoener is dat de Leefbaren ‘haat en verdeeldheid zaaien’, zoals door PvdA-wethouder Hamit Karakus werd verkondigd in het AD. Eerder verkondigde de PvdA dat Leefbaar Rotterdam zou radicaliseren.

In Trouw klaagde Pastors over de veelal onterechte verwijten. “Karakus lijkt charmant, maar met zijn beschuldiging dat wij haat zaaien en gevaarlijk zijn, laat hij zien dat hij van binnen keihard is. De PvdA redeneert: ‘We zetten de vuilspuit op Leefbaar Rotterdam, dan pompen we een paar weken en misschien lukt het dan om de grootste partij van de stad te worden’. Als dit soort dingen worden gezegd in de media, kan iemand zo het heft in eigen hand nemen. Zoals Volkert van der G. en Mohammed B. eerder deden.”

Dat Pastors geen Wilders is, was voor iedereen al duidelijk in 2006, toen Pastors landelijke partij EénNL een veel gematigder campagne voerde bij de Kamerverkiezingen. Het blijkt ook uit zijn reactie op de PVV-voorstellen om de hoofddoek niet alleen in publieke functies, maar ook bij gesubsidieerde instellingen te verbieden. Leefbaar Rotterdam wil slechts een verbod van zichtbare religieuze uitingen voor ambtenaren en wil, om groepsdwang tegen meisjes zonder hoofddoek tegen te gaan, een verbod op de scholen. Website De Dagelijkse Standaard stelde vast, dat er principiële verschillen bestaan tussen beide standpunten. “Dit onderscheid tussen de PVV en Leefbaar zou de PvdA kunnen oppikken. Tot die tijd zaait niet Leefbaar, maar de PvdA haat.“

Het hoofddoekenstandpunt van Pastors zou niet misstaan voor een linkse seculiere partij, zoals de PvdA ooit was in een ver verleden. Jouke de Vries, een van de vier kandidaat-partijleiders in 2002, deed een voorstel in die richting. Hij wilde de hoofddoek verbieden in publieke functies en op scholen. Een van mijn tien punten om de linkse partijen uit het slop te halen komt hiermee sterk overeen. Uit punt 4 citeer ik het volgende: “De scheiding van kerk en staat dient weer een leidend beginsel te worden… Dat betekent ook dat vertegenwoordigers van de overheid in functie (rechters, politiemensen, gemeentebestuurders) geen religieuze symbolen dragen. Net als in Frankrijk horen hoofddoekjes, keppeltjes en kruisjes niet thuis op de openbare school.”

Binnen de PvdA was er nog een voorstander van kledingvoorschriften voor ambtenaren, die in contact komen met het publiek. Zijn naam? Lijsttrekker Dominic Schrijer himself. In een vorig leven was hij nog bestuurder in Charlois. Het dagelijks bestuur van deze deelgemeente, aangevoerd door zijn partijgenoot Dick Lockhorst, schreef in februari 2005 een brief naar het centrale stadsbestuur. Het stadsdeelbestuur vroeg na enkele incidenten met hoofddoekjes om heldere richtlijnen, maar concludeerde zelf dat een algemeen verbod op religie-georiënteerde kleding voor ambtenaren in publieke functies het beste zou zijn. Lockhorst en Schrijer schreven verder: “Heden ten dage staat de hoofddoek in Nederland voor veel mensen symbool voor een leefwijze, cultuur of gedachtegoed binnen de islamitische wereld, die bepaald niet strookt met Nederlandse waarden en normen.”

Schrijer kreeg het partij-establishment over zich heen. Aan de Coolsingel kregen de bestuurders van Charlois geen poot aan de grond. Vijf jaar later wil Schrijer liever niet meer worden herinnerd aan zijn toenmalige kritiek op de hoofddoek. De man, die ooit ver voor de troepen uitliep in het integratiedebat, heeft zich laten terugvallen in het peloton van de angstzaaiers.

Geplaatst op 3 maart 2010