De wijn gaat van tafel
De multiculturalisten pleiten desondanks voor geduld. Als Nederland de islamitische migranten niet te veel onder druk zet, en hun religieuze gevoeligheden ontziet, dan komt alles heus wel goed. ‘Assimilatiepolitiek is improductief’, roept Geert Mak uit, maar hij en zijn medestanders hebben mij nooit duidelijk kunnen maken wat er zo verwerpelijk is aan het overboord zetten van middeleeuwse religieuze opvattingen.
De fundamentalistische imam Ahmed Salam en zijn zoon Suhayb zeggen het Mak graag na: geen assimilatie. Net als religieuze leiders in vroegere tijden zijn deze oerconservatieve geestdrijvers als de dood voor een toenadering tussen hun achterban en de rest van de bevolking. In het isolement van hun dom gehouden kudde ligt hun grote kracht. Assimilatie vergroot de kans op maatschappelijk succes van hun Marokkaanse volgelingen, en daarmee de kans op religieuze afvalligheid.
De socialistische voorgangers van Geert Mak en Ed van Thijn hebben daarom tussen 1850 en 1965 zonder aarzeling gekozen voor aanpassing, in de overtuiging dat ze daarmee het volk maatschappelijk kunnen verheffen. Onder de valse vlag van de multiculturele samenleving heeft progressief links deze koers verlaten. Niet de religieuze obscurantisten passen zich aan, maar de sociaal-democratische ideologen, bestuurders en programmamakers. Zij doen niet eens meer water in de wijn. Jeroen Pauw en Paul Witteman halen zelfs de wijn van tafel op bevel van de baardmannen. Jan Marijnissen zit er bij, kijkt er naar en houdt zijn mond ‘omdat er belangrijker dingen zijn’.
Nederland ondervindt al bijna 40 jaar de desastreuze gevolgen van deze weg-met-ons-mentaliteit.
(Bron: Het verraad van links, blz. 124)
Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl
|
|