Door Carel Brendel

Kan het erger, denk ik wel eens, als ik zie hoe sommige mensen doordraaien in hun kritiek op Israël. Ja, het kan nog heel veel erger. Neem de recente ‘overdenkingen van kameraad Fidel’, ofwel Fidel Castro, el Máximo Lider van de Cubaanse revolutie. Een stalinist van de eerste orde, maar misschien wel daarom werd hij in de vorige eeuw mateloos bewonderd door Nederlandse kunstenaars en intellectuelen.

El Commandante moest zich om gezondheidsredenen als president laten vervangen door zijn broer Raúl. Maar dat weerhoudt hem niet van het schrijven van artikelen. De Engelse versie van zijn overdenkingen werd onlangs uitgedeeld tijdens een zitting van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, een weinig passende gelegenheid gezien de zeer slechte reputatie van Cuba op het gebied van de mensenrechten.

Mensenrechtenspecialist Fidel: “De haat van de staat Israël jegens de Palestijnen is zo groot dat dat land niet zou aarzelen om anderhalf miljoen Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen naar de verbrandingsovens te sturen. Dezelfde ovens waarin miljoenen Joden van alle leeftijden werden vernietigd.”

Castro schreef verder - naar aanleiding van de aanval op het hulpkonvooi voor Gaza - dat Israël blijkbaar heeft gekozen voor de swastika als uithangbord in plaats van de Davidster. “Het hakenkruis van de Führer lijkt vandaag de vlag van Israël te zijn.” Fidel beklemtoonde dat ‘zijn mening niet het gevolg was van haat‘. Cuba was immers tijdens de Tweede Wereldoorlog solidair met de vervolgde joden en heeft hen ook opgevangen.

Israël heeft furieus gereageerd, zo meldt het Belgische tijdschrift Joods Actueel. De Nederlandse kranten hebben niets geschreven over de afschuwelijke oprisping van Fidel, net zo min als de Vlaamse media. Alleen de Waalse krant 7sur7 maakte melding van de tirade van de Cubaanse leider. Een link naar de Engelstalige versie van Castro’s artikel vindt u hier.

Terreurbewegingen als Hamas en Hezbollah en doorgedraaide critici als Fidel Castro bereiken bij mij een averechts effect. Ze vergroten mijn sympathie voor Israël, waardoor ik bijna zou vergeten dat bepaalde kritiek op het land (bijvoorbeeld nederzettingenpolitiek, keiharde aanpak van Gaza, intolerant gedrag van ultra-orthodoxe joden, groeiende druk op de persvrijheid) wel degelijk gerechtvaardigd kan zijn.

Geplaatst op 17 juni 2010