UPDATE: Opzij gaat opzij voor
het nepfeminisme
Afgelopen zondag zag ik een ontroerende reportage van
NOS Studio Sport. Twee Nederlandse voetbalsters gingen enkele dagen naar Kaboel
om de meisjes van het Afghaanse voetbalelftal te trainen. Het was een zeer welkome
morele steun voor deze jonge vrouwen die met gevaar voor eigen leven aan sport
doen, en daarbij hun lange haren vrolijk laten wapperen. In het door de Taliban
bedreigde Afghanistan is dat een levensgevaarlijke zaak.
In Afghanistan en elders in de islamitische wereld zuchten miljoenen vrouwen onder door mannen opgelegde religieuze kledingvoorschriften. In Nederland zijn het juist PvdA-politici die dit symbool van onderdrukking als 'identiteit' dragen en uitdragen. Deze week is Fatima Elatik, voorstander van het verbieden van toneelstukken, benoemd tot voorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Zeeburg. Daar mag zij, niet gehinderd door Wouter Bos of Lilianne Ploumen, de scheiding tussen kerk en staat met voeten treden. De nepfeministe Nora Kasrioui, PvdA-statenlid in Brabant, is aangesteld als columniste in het vernieuwde 'feministische' maandblad Opzij.
In het AD lees ik net dat ook ex-feministe Anja Meulenbelt columns voor het blad gaat schrijven. De SP-senator schreef ooit het boek Feminisme en socialisme, waarin zij het China van voorzitter Mao als een paradijs voor vrouwen (en mannen) afschilderde. Haar gestook tegen Cisca Dresselhuys, de vorige hoofdredacteur van Opzij, is dus beloond. We kunnen de nieuwe roergangster Margriet van der Linden alleen maar feliciteren. Opzij zal niet op de mestvaalt, maar op de meulenbelt van de geschiedenis eindigen.
De val van de Paarse Burcht
Door Carel Brendel
Met het moderne feminisme heb ik nooit veel gehad. Wel met de oude strijd voor de gelijkberechtiging van de vrouw. Mijn moeder moest in 1943 ontslag nemen bij de PTT, omdat gehuwde vrouwen niet mochten werken in dit overheidsbedrijf. Tientallen jaren later was ze er nog woedend over. Het is mede aan strijdbare sociaal-democrates als Hilda Verwey-Jonker te danken dat dit soort onrecht is afgeschaft.
Het Burgerlijk Wetboek bevatte bepalingen als: “De man is het hoofd der echtvereniging, de vrouw is hem gehoorzaamheid verschuldigd.” Dit artikel werd pas in 1970 uit de Nederlandse wetgeving geschrapt. Gelijke rechten voor man en vrouw, het recht op zelfbeschikking, baas in eigen buik, de opmars van vrouwen op alle mogelijke maatschappelijke terreinen, ik heb het allemaal met gejuich begroet.
Alleen met de persoonlijke feminisering van Carel Brendel is het nooit wat geworden. Begin jaren ’80 van de vorige eeuw is er nog wel een kiekje van mij gemaakt, waarin ik lang haar en een tuinbroek draag. Ik houd deze foto angstvallig verborgen. Het is bij die ene uitglijer gebleven. Aan de toenmalige mode dat mannen mee moesten doen met de zwangerschapsgymnastiek van hun vrouw, heb ik nooit meegedaan. Kom nou, ík hoefde toch geen kinderen te baren. Mijn vrouw gaf me hierin groot gelijk.
We zijn anderhalfverdieners met alle nadelige gevolgen voor de persoonlijke emancipatie. De rolverdeling in huis is vrij traditioneel. Als het moet kan ik koken, maar het moet nooit. Mijn vrouw gaat over de stofzuiger, het snoeimes en de wasmachine. De boormachine, de klauwhamer en de elektrische heggenschaar zijn mijn domein, al moet ik toegeven dat ik moeilijk tot klussen ben te bewegen.
Bij het verschonen van luiers en omleggen van pampers hebben we destijds echter de lasten redelijk verdeeld. Waarschijnlijk heb ik in mijn leven meer poep gegraaid dan de powerfeministes, die anno 2008 met hun hoofd tegen het glazen plafond beuken. Daarom duld ik uit die hoek geen kritiek op mijn gebrekkige emancipatie.
Langs de feministische meetlat scoor ik waarschijnlijk zeer laag. Met het vrouwentijdschrift Opzij heb ik nooit veel op gehad. Wel gaf ik hoofdredactrice Cisca Dresselhuys groot gelijk, toen zij vrouwen met hoofddoek ongeschikt vond als redacteur van een blad dat op de bres staat voor de emancipatie van de vrouw. Ze is na die uitspraak uit 2001 bedolven onder de kritiek, want het is politiek correct om de ogen te sluiten voor de onderdrukking van de vrouw in islamitische kringen.
Terwijl prominente feministes als Opzij-oprichtster Hedy d’Ancona, het Amsterdamse PvdA-raadslid Annemarie Grewel en de huidige SP-senator Anja Meulenbelt geen kwaad zagen in de hoofddoek, hield Dresselhuys de rug recht. Volgens Anja had Dresselhuys daardoor de boot gemist. En het was natuurlijk een grote schande dat Cisca niemand minder dan Ayaan Hirsi Ali pushte als aanvoerster van de derde feministische golf. Terwijl de linkse feministes verraad pleegden aan de vrouwenzaak, bewaakte Dresselhuys dapper het fort.
Cisca Dresselhuys stuwde de oplage van Opzij overigens op van 59.000 naar 94.000 exemplaren. Ze is nu met pensioen. Met haar vertrek is de Paarse Burcht helaas gevallen. Margriet van der Linden is haar opvolgster. Zij heeft geen feministische bezwaren tegen hoofddoeken. Erger nog, in de kolommen krijgen voorstanders van deze vorm van vrouwenonderdrukking nu vrij baan. Overigens wil ik best geloven dat een deel van de moslima’s vrijwillig een hoofddoek draagt vanwege de identiteit (zouden er ook zwarten zijn die vrijwillig een ketting met ijzeren bal dragen vanwege hun identiteit?), maar zolang honderden miljoenen vrouwen op deze wereld gedwongen hun hoofd bedekken kan ik hier niet enthousiast over zijn.
Opzij plaatste in het septembernummer een groot interview met het Brabantse Statenlid Nora Kasrioui, lid van het landelijke partijbestuur van de PvdA. De gehoofddoekte Kasrioui noemt zichzelf feminist en is trots dat ze als jonge feminist in een feministisch maandblad staat.
Kasrioui maakte in 2005 furore met het NRC-artikel ‘Blijf af van onze hoofddoekmeiden’. Ze pleitte voor meer hoofddoeken voor de klas, want zo meent ze: “Wij vonden het vroeger totaal geen probleem om les te krijgen van een non.” Nou Nora, wij vonden het vroeger wel een probleem om les te krijgen van een non. Omdat mijn ouders tegen religieuze indoctrinatie in het onderwijs waren, stuurden ze mij niet naar de katholieke maar naar de openbare school.
Annelies kreeg op de site Vetvetvet (de voorloper van Hoeiboei) veel instemmende reacties. “De hoofddoek is een symbool van onderdrukking en legitimeert die onderdrukking, hoe je het ook wendt of keert. Bovendien beledigt de hoofddoek mij als man”, aldus een van de vele ‘islambashers’.
Kasrioui mag nu dankzij Opzij-hoofdredactrice Margriet van der Linden als een soort koekoeksjong het feministische nest binnendringen. Het lijkt onderdeel van een nieuwe koers van het vrouwenblad. Nieuwe abonnees krijgen de koranversie van schrijver Kader Abdolah cadeau. Dit boek wordt ook wel de fabeltjeskoran genoemd, omdat (een van de vele voorbeelden) volgens Abdolah de moslims niet tegen ongelovigen moesten strijden, maar tegen piraten op zee.
Op haar weblog reageerde Van der Linden met onvoorstelbaar geneuzel op de klachten van lezeressen. Ik zal u de tekst besparen. Als u echt nieuwsgierig bent, moet u maar aanklikken. De nieuwe Opzij-lezers krijgen de koran omdat van kennis niemand slechter wordt, is de achterliggende gedachte. Ik kon het weer eens niet laten om de volgende reactie op Margriets weblog achter te laten.
“Van kennis is nooit iemand slechter geworden, dat klopt. Om
die reden heb ik een koran in huis (de echte). Ik kan u vertellen dat deze
koran veel vrouwonvriendelijke soera's bevat, die letterlijk worden genomen
door een flink aantal moslims. Als deze groep moslims haar zin krijgt worden vrouwen
teruggeworpen tot ver voor de eerste feministische golf. Misschien kunt u de
kennis van uw lezers daarom nog verder vergroten door uw abonnees ook enkele
kritische boeken over de islam cadeau te doen, bijvoorbeeld van
Ik begrijp overigens dat u bezig bent met een herprofilering van Opzij. Mag ik u een suggestie geven voor een nieuwe rubriek? Want denkt u van De islamitische meetlat?”
Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)
Geplaatst op 26 september 2008
Update op 22 januari 2009
Lees ook: Annelies van der Veer: Je kunt het zelf niet bedenken
Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl
|
|