UPDATE: De wethouder van Apartheid breekt de bruggen naar het Dijkzigt af

Rik Grashoff, wethouder van Apartheid in Rotterdam, doet afstand van zijn omstreden uitspraak dat angst voor de islam een 'volksziekte' is waarvoor een landelijke inentingscampagne nodig is. De GroenLinkser deed zijn uitlating tijdens een persconferentie over Tariq Ramadan. "Het was bedoeld als metafoor, waarbij de woorden ongelukkig waren gekozen. Ik neem afstand van de woordkeuze, Ik wilde duidelijk maken dat in het huidige politieke klimaat te gemakkelijk moslims als bedreigend worden afgeschilderd." Waarvan akte. Elke gelijkenis tussen Grashoff en voormalige communistische heersers, die opposanten als 'ziek' en 'krankzinnig' betitelden en lieten opsluiten, berust dus op louter toeval.

De wethouder van Apartheid bouwt bruggen naar het Dijkzigt

Door Carel Brendel

Nog erger dan het gedraai van de reactionaire fundamentalist Tariq Ramadan is de arrogantie van de zogenaamd progressieve elite, die deze man als ‘bruggenbouwer’ heeft binnengehaald. Hetzelfde verschijnsel valt waar te nemen rond de beoogde legerimam Ali Eddaoudi. Wat dat betreft bestaat er een treffende overeenkomst tussen beide affaires. Twee mensen deugen niet voor hun functie, maar worden overeind gehouden door een zelfgenoegzame elite, die minzaam neerkijkt op het domme, racistische en zieke volk.

In het supportersvak voor Eddaoudi schaarde zich gisteren Evelien Tonkens, hoogleraar actief burgerschap aan de Universiteit van Amsterdam en voormalig Tweede-Kamerlid van GroenLinks. In haar Volkskrant-column gaf ze ruim baan aan haar minachting voor het reaguurdersvolk (‘wildplassers’), dat geen kaas heeft gegeten van de vrijheid van meningsuiting.

Die vrijheid omvat vier fasen, doceerde de hoogleraar: vrijheid van meningsvorming, vrijheid van meningsuiting, vrije meningsuitwisseling in een publiek debat, en meningsherziening. Aangezien imam Eddaoudi zijn meningen heeft herzien, staat hij op een veel hoger plan dan zijn criticasters, meent Tonkens.

Helaas voor de hoogleraar stapt ze zelf al mis op de eerste traptrede, die van de vrije meningsvorming door het inwinnen van informatie en het afwegen van diverse gezichtspunten. Tonkens schrijft uitvoerig over een in haar ogen onschuldige vergelijking tussen premier Balkenende en een deurmat. De meest omstreden uitspraken van Eddaoudi - die de troepen in Afghanistan heeft vergeleken met kruisvaarders en meende dat het christendom in oorlog was of is met de islam - liet ze weg uit haar afweging. Nu hij deze door Tonkens niet vermelde meningen heeft herzien, is hij volgens haar geschikter dan wie ook voor de post van legerimam.

Maar helaas, de tegenstanders van Eddaoudi weigeren mee te gaan met de goedpraterij van Tonkens. “Het is moeilijk hier geen racisme in te zien”, vervolgt de hoogleraar burgerschap. “Zou dit ook allemaal gebeurd zijn als het een christelijke geestelijk verzorger was geweest die de deurmatmetafoor had gebruikt of curieuze ideeën van zijn geloofsgenoten had uitgelegd aan derden?”

Ik denk van wel, eerlijk gezegd. Alweer een jaar of vijftien geleden maakte ik voor het Algemeen Dagblad een reportage over de groei van de Nederlandse pinksterbeweging. In een zaaltje maakte ik een hallelujadienst mee, waarin een voorganger fanatiek tekeerging tegen de islam, die hij omschreef als ‘het werk van Satan’. Welnu, als deze voorganger zou zijn voorgedragen als legerpredikant in Afghanistan, dan zou voor GroenLinks het huis te klein geweest. Dan zou het hem weinig hebben geholpen dat hij zijn dolle preek vijftien jaar terug had afgestoken en zijn mening daarna volledig had herzien.

Maar nu het om Eddaoudi gaat, gelden de bezwaren opeens als racisme. In ons land wonen moslims in alle mogelijke kleuren, en niet-moslims in alle mogelijke kleuren. Kan de wetenschapster Tonkens uitleggen wat er racistisch is aan het bekritiseren van radicale moslims? Sinds wanneer valt het aanhangen van een geloof samen met iemands huidskleur? Ben ik een racist als ik de zeer autochtone prediker Abdul-Jabbar van de Ven omschrijf als een godsdienstfanaat?

Onverdraaglijk is ook de arrogantie van Rik Grashoff, de GroenLinkse wethouder van Apartheid, die de absolutie heeft gegeven aan de Rotterdamse ‘bruggenbouwer’ Tariq Ramadan. Grashoff zette de door de Gay Krant op een rij gezette Ramadan-citaten weg als ‘onjuist, tendentieus, onvolledig en uit de context gerukt’. Dat de (inderdaad verkorte) citaten qua strekking en inhoud volledig overeenkomen met het vastgelegde werk van Ramadan, kan de pret niet drukken. Grashoff en zijn beschermheer burgemeester Ahmed Aboutaleb vinden Ramadan namelijk een belangrijke bruggenbouwer en een representant van een ‘moderne progressieve Europese islam’, dus worden alle bewijzen van het tegendeel weggewerkt of genegeerd. Bijvoorbeeld het gebed voor Palestina, waarin Ramadan bidt voor de overwinning van de islam en voor terroristen in Palestina, Kashmir en Tsjetsjenië en zelfs voor martelaren die hun islamitische geloofsgenoten in Algerije, Tunesië en Soedan naar de andere wereld helpen.

Grashoff, die eerder een apart vrouwenvak in Theater Zuidplein goedkeurde, verklaart de terugkerende beroering rond Ramadan uit ‘de toenemende angst voor de islam’. Reden voor de GroenLinkser om een brug te bouwen naar het Dijkzigt Ziekenhuis. “We moeten oppassen dat het geen nationale volksziekte wordt.”

Zo zijn we terug bij af. De goedpraters van seksuele apartheid en religieuze intolerantie bestempelen de bezorgde burgers als dom, ziek en racistisch. Inderdaad, de angst voor de islam groeit. Maar dat laatste komt vooral doordat partijen als GroenLinks, ooit de partij van de emancipatie en het feminisme, vrij baan geven aan figuren als Tariq Ramadan. Progressieve en ex-feministische politici omarmen een ‘bruggenbouwer’, die het stenigen van vrouwen alleen tijdelijk wil afblazen en wil dat vrouwen op straat deemoedig naar de grond kijken. Het is treurig en verbijsterend. En om bang van te worden.

PS: Politicoloog en GroenLinkser Meindert Fennema laat weinig heel van de argumenten van Tonkens en andere verdedigers van Eddaoudi. Het is een schrale troost dat er nog enkele verstandige GroenLinksers rondlopen.

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

Geplaatst op 16 april 2009

Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl

gratis website statistieken