Door Carel Brendel

Het vertrek van Tariq Ramadan uit Rotterdam is een harde slag voor de aanhangers van de politieke islam en hun naïeve, vaak linkse bondgenoten. Het misbaar is groot. In dit achterhoedegevecht treden de vrienden van Ramadan steeds driester op.

Voorop gaat Mohammed Benzakour, die eerder ook al vond dat de antisemitische Arabisch-Europese Liga (die hem tevergeefs polste als voorzitter) werd gedemoniseerd.

In een eerste artikel over de affaire-Ramadan wist Benzakour twaalf medestanders te vinden, onder wie de onvermijdelijke Mohamed Rabbae en de filosofe Stine Jensen. De ‘bruggenbouwer’ was niet alleen het slachtoffer geworden van het rechtse populisme van Geert Wilders en Leefbaar Rotterdam, maar er waren ook ‘links-populistische krachten werkzaam in politiek en opinie’. Dat laatste was een erkenning van het feit dat er steeds meer progressief denkende mensen, bijvoorbeeld SP-Kamerlid Sadet Karabulut, niet meer klakkeloos meegaan met alles wat islamisten als Ramadan verkondigen.

Deze week neemt Benzakour alleen Stine Jensen op sleeptouw in een nieuw Volkskrant-artikel over de kwestie. De ‘ongecensureerde versie’ is te vinden op het Allochtonenweblog. De censuur bestond overigens vooral uit het weglaten van een ongefundeerde persoonlijke aanval op Amanda Kluveld. Veel mensen nemen het de webcolumniste van de Volkskrant kwalijk, dat ze de moed had om te blijven wijzen op de vele ongerijmdheden in de affaire-Ramadan. Bijvoorbeeld op het feit dat de adviseur van de gemeente Rotterdam was witgewassen voor zijn homofobe uitspraken, hoewel deze absoluut niet uit hun verband waren gerukt door Henk Krol van de Gay Krant. Wat iedereen kon weten die de moeite nam om de citaten van Ramadan en de samenvattingen van Krol met elkaar te vergelijken.

Even gemakkelijk praten Benzakour en Jensen in hun nieuwste artikel heen over de bemoeienissen van de emir van Qatar (naar wie de leerstoel is vernoemd) en Yusuf al-Qaradawi, de ideoloog van de Moslimbroederschap, met Ramadans leerstoel in het prestigieuze Oxford.

Bij Benzakour gaat dat als volgt (in de verkorte Volkskrant-versie): “Kluveld ontdekte dat de leerstoel van Ramadan aan de Oxford University wordt bekostigd door de Qatar Foundation for Education, Science and Community Development. Ook ontdekte ze dat de Oxford-leerstoel deels werkzaamheden betreffen aan de Qatar Faculty of Islamic Studies. En de klapper: bij deze faculteit zijn onder andere de scholarships van Yusuf al-Qaradawi ondergebracht en Qaradawi is een heel nare man want hij houdt niet van Israëlieten en hij ‘bad’ voor de ondergang van Israël. Kortom, Ramadan deugt niet. Het klopt overigens dat al-Qaradawi (o.a president van de Europeaan Council for Fatwa and Research) niet zo dol is op Israël. Maar dat zijn steeds vaker de VN, Amnesty International en Human Rights Watch ook niet erg meer. Tussen haakjes: Israël bidt nooit voor de ondergang van Palestina, Israël is praktischer: die voert het gewoon uit.”

Het is tekenend voor de manier waarop de invloed en de rol van al-Qaradawi door Benzakour en Jensen worden weggepoetst. Inderdaad, de VN, Amnesty International en Human Right Watch zijn niet zo dol op Israël. Dat ben ik overigens ook niet vanwege het soms bikkelharde optreden tegen Palestijnen en het arrogante optreden van fundamentalistische kolonisten. Voor mij is dat overigens geen reden om me kritiekloos solidair te verklaren met de zelfmoordterroristen en antisemieten van Hamas. Of zoals Tariq Ramadan zelf deed in zijn Gebed voor Palestina, tussendoor ook nog even te bidden voor de fundamentalistische massamoordenaars in Soedan en Algerije.

Benzakour laat ook weg hoe Yusuf al-Qaradawi bidt over Israël. De (vergeleken met de salafisten) ‘gematigde moslimleider’ preekte in januari 2009 op Al-Jazeera enkele keren tegen ’de Joden’, omdat Israël op dat moment oorlog voerde tegen Hamas, onderdeel van de Moslimbroederschap. Al-Qaradawi op 28 januari: “Om mijn toespraak af te sluiten wil ik zeggen, dat het enige wat ik hoop is dat als mijn levenseinde nadert, Allah mij de gelegenheid zal geven om naar het land van jihad en verzet te reizen, desnoods in een rolstoel. Ik zal de vijanden van Allah doodschieten, de Joden, en zij zullen een bom naar me gooien, en zo zal ik mijn leven bezegelen met het martelaarschap. Geprezen zij Allah, Heer van de Werelden. Moge Allah’s barmhartigheid en zegen met u zijn.”

Al-Qaradawi preekte op 30 januari aldus: “Door de geschiedenis heen heeft Allah mensen boven de Joden gesteld die hen zouden straffen voor hun verdorvenheid. De laatste straf werd uitgevoerd door Hitler. Door middel van alle dingen die hij hen aandeed - hoewel ze deze zaak hebben overdreven - slaagde hij er in ze op hun plaats te zetten. Dit was een goddelijke straf voor hen. Als Allah het wil, zal de volgende straf van de hand van de gelovigen komen.”

Op 9 januari ging hij ook al stevig te keer tegen ‘de vijanden van de islam’ ofwel ‘de Joden’. “Oh Allah, dood deze onderdrukkende Joodse, zionistische troep mensen. Oh Allah, spaar niemand van hen. Oh Allah, tel hun aantal, en dood ze, tot op de allerlaatste.”

‘Hij is niet zo dol op Israël’, is het oordeel van Benzakour en Jensen. Ik zou het anders noemen: Yusuf al-Qaradawi is een antisemitische haatprediker, een verheerlijker van terreur en geweld. En het is heel goed dat Kluveld signaleert dat deze religieuze fanaat met geld van het vorstenhuis van Qatar een voet tussen de deur heeft gekregen in Oxford, het bolwerk van de vrije westerse wetenschap.

Ramadan vereert deze al-Qaradawi als het ultieme ‘voorbeeld van een moderne verlichte islam’. De wetenschapper Ramadan schreef in 2003 het voorwoord en commentaar voor een Franstalige bundel fatwa’s (religieuze uitspraken) van al-Qaradawi’s European Council for Fatwa and Research. In een recent rapport stelt het Centre for Islamic Pluralism vast, dat al-Qaradawi druk bezig is met het propageren van een ‘parallelle sharia’, een alleen voor Europese moslims geldende wet- en regelgeving, gekoppeld aan een agressieve bekeringsdrang. Ramadan wordt omschreven als zijn ‘belangrijkste bondgenoot’. Dat zegt dus niet Amanda Kluveld, maar een internationale denktank van gematigde moslims.

De stad Rotterdam mag blij zijn dat zij nu eindelijk verlost is van deze fundamentalist, die nooit benoemd had mogen worden. De consequentie is dat Ramadan ook vertrekt bij de door de gemeente betaalde leerstoel aan de Erasmus Universiteit. De voorstanders van academische vrijheid gaven overigens niet thuis toen deze universiteit, gestimuleerd door een gemeentelijke subsidie van 800.000 euro, de benoeming van de toen ook al zeer omstreden Ramadan er in korte tijd en tegen de geldende procedures in doorheen jaste. (Zie de reconstructie door Vrij Nederland, 6 januari 2007).

Vier Ramadan-vrienden aan de Universiteit van Amsterdam zien alsnog een gasthoogleraarschap voor hem weggelegd. Net als Benzakour praten ze Ramadans fundamentalistische agenda weg. De man, die biddend zijn sympathie betuigt voor islamitische massamoordenaars in Algerije en Darfur, wordt omschreven als een ’rolmodel’. Maar ja, hij profileert zich als moslim, en dat wordt hem verweten volgens de vier academici uit Amsterdam. Alweer die omkering van feiten, zoals zo vaak in het islamdebat. Niemand verwijt Ramadan immers dat hij moslim is. Men verwijt hem wel dat hij steniging niet duidelijk afkeurt, in dienst is van de staatszender van het Iraanse beulsregime, en nauw samenwerkt met een religieuze fanaat als al-Qaradawi.

Mij viel bij de ondertekenaars direct de naam op van prof. Annelies Moors, hoogleraar islam. Schrijfster in 2005 van een protestbrief tegen het uitnodigen van het toenmalige VVD-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali voor de opening van het academische jaar aan de Universiteit van Amsterdam. Geen academische vrijheid voor Ayaan, was toen kennelijk de leus. De tweede hooggeleerde vriend van Ramadan is prof. Ruud Peters, hoogleraar islamitisch recht. Op een discussiebijeenkomst van de PvdA in september 2007 hoopte hij op het moment dat er een moslima met burqa in het Nederlandse parlement wordt gekozen. Het is treffend hoe sommige wetenschappers in hun naïviteit steeds weer de agenda van de politieke islam weten te volgen.

Nog driester maakt Mohammed Jabri het, columnist van website Wij blijven hier! Jabri geeft de schuld van Ramadans vertrek eens niet aan Amanda Kluveld of Geert Wilders, maar aan de Leidse hoogleraar prof. Afshin Ellian, en ook nog aan de ‘zionistische’ schrijver Leon de Winter die zich totaal niet met de Ramadan-affaire heeft bemoeid.

Het is allemaal het gevolg van ‘vuil spel’ van ‘pseudo-intellectueel gespuis’. En het eindigt met verkapte dreigementen. “Afshin Ellian en Leon de Winter hoeven echter geen beschaafd gedrag te verwachten, als ik ze tegenkom. En ik kom ze tegen.“

De verbale agressie van de Ramadan-aanhang is ongeremd nu ze haar zin niet krijgt. Des te meer reden dus voor politieke en academische leiders om de rug recht te houden.

PS: Het is overigens aardig nog eens de briefwisseling na te lezen tussen Theo van Gogh en Benzakour naar aanleiding van het niet opvoeren van de toneelvoorstelling Aisja. Van Gogh had een feilloze antenne voor de onwaarachtigheid van Benzakour, maar dit terzijde.

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

Geplaatst op 1 september 2009

Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl