Het is de schuld van de boze buitenwereld

UPDATE: Reanimatie: kans op succes is bedroevend klein

Reanimeren is het overnemen van de ademhaling en vooral de bloedsomloop indien er sprake is van een hartstilstand bij een slachtoffer. Pogingen tot reanimatie hebben alleen succes als er direct wordt ingegrepen. De overlevingskansen van het slachtoffer hangen sterk af van de snelheid waarmee de ambulance ter plaatse is (en of het ambulancepersoneel niet wordt gehinderd of bedreigd). De kans op succes is bedroevend klein en hangt af van de vraag of de reanimatie vakkundig wordt uitgevoerd. Het gevaar bestaat dat de patiënt in een coma raakt of met ernstige geestelijke schade het ziekenhuis verlaat.

Deze simpele feiten over reanimatie vind ik bij Wikipedia. Ik ben geen medisch deskundige, maar ik vrees dat deze wetenschap weinig goeds belooft voor het reanimatieprogramma, waarmee PvdA-fractieleider Mariëtte Hamer haar partij wil redden. Nogal aan de late kant heeft het oud-linkse kopstuk ontdekt dat de PvdA 'in een alarmfase' zit.

Hamer - de zwakste kandidaat voor het fractievoorzitterschap, maar desondanks gekozen - wil een aparte parlementaire commissie toekomst opstellen, belooft meer authenticiteit en komt met de opmerkelijke uitspraak: "Politici moeten eerlijke antwoorden geven over welke beloftes zij kunnen nakomen." Uit de verslagen over de speech van Hamer bij het Nederlands Genootschap van Hoofdredacteuren heb ik nog niet kunnen opmaken of Hamer de oorzaken van de neergang beseft. Ik zou zeggen, lees eens een boek met tien aanbevelingen voor uw partij. Er is één troost: "Volgens Hamer kan de PvdA als absoluut minimum altijd op vijf zetels rekenen."

Door Carel Brendel

“Dieper dan de virtuele 19 zetels van nu kan de PvdA moeilijk meer zakken.” Die foutieve voorspelling deed ik op 16 mei van dit jaar. Inmiddels is de partij in de peilingen van Maurice de Hond weggezakt naar 15 zetels, een kwart van de 60 zetels die de sociaal-democraten haalden bij peilingen in het voorjaar van 2006.

In dat jaar deed de PvdA het uitzonderlijk goed bij de gemeenteraadsverkiezingen. Voor de in 2006 gekozen raadsleden en benoemde wethouders dient zich nu een politieke ramp aan. Als de huidige trend zich voortzet, zullen de socialistische fracties bij de volgende lokale verkiezingen de helft tot tweederde van hun omvang verliezen.

De PvdA is in de peilingen inmiddels voorbijgestreefd door Rita Verdonk, de SP en de VVD, gaat gelijk op met D66 en wordt op de hielen gezeten door Wilders en GroenLinks. Opvallend is de comeback van D66, dat zijn derde echte Kamerzetel te danken heeft aan Turkse voorkeursstemmen als gevolg van een dubieuze opstelling in de kwestie van de Armeense genocide. Door zowel Geert Wilders aan te vallen als zich te distantiëren van het betuttelende en confessionele beleid van Balkenende-IV ontwikkelt Alexander Pechtold zich nu opeens tot een geduchte snoeper van socialistische stemmen.

Je zou denken dat de lokale partijleiders zich grote zorgen maken over de negatieve beeldvorming, waarvan de PvdA vooral last heeft sinds de vorming van het vierde kabinet-Balkenende. Vanuit de plaatselijke afdelingen is het echter muisstil. Gelaten zien de lokale leiders toe hoe hun partij steeds dieper in het moeras wegzakt.

Van de partijcoryfeeën moet de PvdA het ook al niet hebben. De meeste kopstukken zwijgen in alle talen over de teloorgang van de Nederlandse sociaal-democratie. En als ze al hun mond open doen, zoals Arie van der Zwan en Rick van der Ploeg op 8 juni in het tv-programma Buitenhof, dan wordt de kritiek stilgezwegen en genegeerd. Luidruchtige kritiek op de gang van zaken is er slechts aan de randen van de partij: de Jonge Socialisten, een groep ‘liefdevolle’ vrijzinnige leden rond de bijna opgestapte Eddy Terstall, de opgestapte alevietische moslim Mehmet Kaplan en de drie inmiddels afgescheiden dissidenten in Amsterdam-Slotervaart.

De terugkeer van drie van corruptie verdachte raadsleden in Amsterdam-Zuidoost, de kritiek van de drie dissidenten uit Slotervaart op het islamvriendelijke beleid van Ahmed Marcouch en Job Cohen, de slechte uitstraling van de brekebenige ministers Jacqueline Cramer en Ella Vogelaar, de misgreep bij de keuze van een nieuwe fractievoorzitter, het zwakke verzet van de PvdA tegen de aantasting van de vrijheid van meningsuiting door christelijke geestdrijvers als Ernst Hirsch Ballin, het zijn allemaal voorbeelden van affaires waarin het partijkader zich muisstil houdt.

Wouter Bos vindt (terecht) dat Mariëtte Hamer ongeschikt was als fractievoorzitter. Hij had echter niet het gezag om haar benoeming te verhinderen. De poging daartoe kwam wel naar buiten. Gevolg: het aanzien van Bos is nog verder aangetast, terwijl ook Hamer beschadigd is door de onthullingen.

Wouter de Onzichtbare weet naar aanleiding van de slechte peilingen hooguit te melden dat de prestaties van de PvdA in het kabinet te weinig voor het voetlicht worden gebracht. Het is het oude verhaal: wij bedoelen het zo goed, wij weten wat goed is voor de mensen, wij doen het zo goed, maar helaas: de boze buitenwereld is tegen ons. Het vertrouwde recept van negeren, marginaliseren, ridiculiseren en demoniseren werkt nog wel bij de harde kern.

Wat te denken bijvoorbeeld van een opiniestuk in De Volkskrant van PvdA-lid Ton Kohlbeck? Volgens hem zitten niet alleen De Telegraaf en de website Geenstijl, maar zelfs zijn vertrouwde Volkskrant in het complot. De opinieredactie geeft namelijk te veel het woord aan PvdA-bashers als Max Pam, Aleid Truijens en Marcel van Dam. Het doet Kohlbeck pijn, dat oud-PvdA’er Van Dam - prominent lid van de Raad van Hoeders van de Multiculturele Samenleving (deze benaming is niet van Kohlbeck, maar van mij, CB) - voortdurend kritiek levert op het sociaal-economische beleid van zijn partij.

De grootste steen des aanstoots is echter Nausicaa Marbe. Wie de voormalige Roemeense nauwlettend volgt, weet dat zij met feiten en argumenten de PvdA-missers op terreinen als de multiculturele samenleving en de vrijheid van meningsuiting weet te ontleden. Vooral dat zint het PvdA-lid Kohlbeck niet. “Nausicaa Marbe maakt het bonter dan wie ook… En dat op een toon en met een argumentatie waar de gemiddelde redacteur van de ‘de krant van wakker Nederland’ twintig jaar geleden nog wat kon leren.” Een oproep om Marbe te ontslaan doet Kohlbeck nog net niet, maar hij stelt aan de redactie van de Volkskrant wel een prangende vraag: “Waar wil zij voor staan?

Het doet natuurlijk pijn dat de trotse emancipatiepartij in een glijvlucht is beland. Er is weinig hoop op een opleving zolang de leiding, de leden en het kader de oorzaak bij anderen en niet bij zichzelf zoeken. Hoe veel dieper dan 15 zetels moet de PvdA zakken voordat zij echt wakker wordt?

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

Geplaatst op 9 juli 2008

Update op 10 september 2008

Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl