Tijdens een Chinees etentje opperde Ahmed Marcouch het idee van gescheiden ingangen bij openbare bibliotheken. Bijna drie maanden later is de seksuele apartheid van de agenda afgevoerd.

Door Carel Brendel

De moslim bij de chinees. Dat was de titel van een weblog, dat ‘liefdevol’ PvdA-lid Marcel Duyvestijn publiceerde op 3 juli 2009. Daarin deed de blogger verslag van een etentje met partijgenoot Ahmed Marcouch.

Duyvestijn had eerder enkele kritische artikelen geschreven over het ‘islamitische gedram’ van de voorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Marcouch nodigde daarop zijn criticus uit voor een gesprek.

Het draaide volgens Duyvestijn op een lange en genoeglijke avond in een Chinees restaurant. Marcouch vertelde bevlogen over zijn streven om de mensen in zijn prachtwijk te verheffen tot zelfnadenkende en emanciperende wezens.

Duyvestijn in zijn verslag: “In de oplossing komen we dicht bij elkaar. Het gaat om verheffing. Die begint al in de wieg. Bij ouders. En in het onderwijs. Het gaat om het kweken van zelfdenkende mensen. Hij heeft een rotsvast geloof in de open samenleving. Hij gelooft in een emancipatieproces dat soms met een lichte shocktherapie moet worden doorbroken. Marokkanen - laten we de koe maar bij de hoorns vatten - moeten zelf gaan nadenken, autonoom zijn, verlicht. Dat woord gebruikte hij vaak - verlicht.”

Daarna volgde het interessantste gerecht van de bamimaaltijd, het gesprek over de meningsverschillen. Duyvestijn: “Waarin we verschilden, is de aanpak. Islamitisch onderwijs. Gescheiden zwemmen. Gescheiden ingangen bij Bibliotheken. Hij vindt dat noodzakelijk om de moslim zich thuis te laten voelen. Maar ook om de orthodoxen de wind uit de zeilen te houden.”

Verderop schrijft Duyvestijn: “Hij noemt al die maatregelen nodig om mensen erbij te laten horen. Als je gescheiden deuren hebt naar een bibliotheek gaan meisjes lezen - zonder zich gespot te voelen. Hij gelooft in de kracht van het boek. Ik noem het pappen en nathouden.”

Het blog zorgde voor deining in de toch al fragiele politieke verhoudingen in Slotervaart. Dat kwam niet zo zeer door de onthulling (verderop in het artikel) dat twee PvdA-raadsleden van Marokkaanse afkomst tegen Marcouch’ homonota hadden gestemd. Dat nieuwtje werd door bijna iedereen over het hoofd gezien en kwam pas een maand later naar buiten.

De oppositie in Slotervaart sloeg wel aan op de passage over gescheiden ingangen bij de openbare bibliotheek. De lokale partij Slotervaart Levendige Tuinstad (SLT) stelde op 10 juli vragen over het Chinese etentje van de stadsdeelvoorzitter. De antwoorden waren klaar op 22 september. Ter geruststelling: “De heer Marcouch is geen voorstander van gescheiden ingangen voor mannen en vrouwen in de (nieuwe) bibliotheek in Slotervaart, noch in enig ander overheidsgebouw.” en: “De vermeende voorkeur is noch een persoonlijke mening, noch een uiting van een standpunt van het Dagelijks Bestuur.”

Vermeende voorkeur? Is Duyvestijn destijds in de war geraakt door een overdosis foe yong hai, en heeft hij er daarna op los gefantaseerd op zijn website? Waarschijnlijker lijkt me dat Marcouch - kandidaat-lijstrekker van de PvdA in het nieuwe stadsdeel Nieuw-West - zijn pleidooi voor seksuele apartheid met terugwerkende kracht ongedaan heeft gemaakt gezien de negatieve reacties. Al met al blijft het een raadselachtig etentje.

Aanvulling: Marcel Duyvestijn meldt desgevraagd dat zijn weergave van het Chinees etentje met Marcouch 'de waarheid en niets dan de waarheid' is. Lees zijn weblog: Chinese woorden van Marcouch

Geplaatst op 24 september 2009

Aanvulling op 25 september 2009