Door Carel Brendel

In het afgelopen weekeinde was het opeens nieuws dat Miloud Bouzrou en Hassan Kattouss zich verzetten tegen de homonota van Ahmed Marcouch, de voorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Het pikante is dat de twee net als Marcouch lid zijn van de PvdA, maar desondanks de enige twee deelraadsleden zijn die moeite hebben met de emancipatie van homo’s. Marcouch zal nu 'een scherp corrigerend gesprek’ voeren met de twee partijgenoten.

Dat belooft weinig goeds voor de twee dwarsliggers. Juist dit weekeinde is de zoektocht begonnen naar PvdA-kandidaten voor de deelraadsverkiezingen in het stadsdeel Nieuw-West, waarin Slotervaart volgend jaar zal opgaan.

Merkwaardig is wel dat de media nu pas melding maken van het verzet van de twee raadsleden van Marokkaanse afkomst. Het raadsdebat over de homonota van Marcouch is namelijk al meer dan een maand geleden gevoerd. Blogger Marcel Duyvestijn maakte er op 3 juli melding van in een verslag over een gesprek dat hij begin juli voerde met Marcouch. "De enige twee tegenstemmers waren PvdA'ers (van Marokkaanse afkomst). Zij staken hun hand omhoog en keken naar de imam die op de tribune zat.”

Zelf verwees ik op 9 juli in een weblog naar het artikel van Duyvestijn. Wat op internet rondzong, had meer dan een maand nodig om de gevestigde media te bereiken.

Dat Bouzrou in dit geval naar de imam keek, wekte de nodige verbazing in Slotervaart. In de Religieus-Seculiere Kring, een serie debatten in Slotervaart over de plaats van religie in de samenleving, leverde Bouzrou eerder namelijk juist harde, seculier geïnspireerde kritiek op Marcouch. De stadsdeelvoorzitter zou zich in zijn beleid te veel laten leiden door imams en moskeebesturen, vond Bouzrou. Het was tot het homodebat een van de weinige keren dat het PvdA-fractielid zich openlijk distantieerde van de sterke man van Slotervaart.

Met een halvering van het aantal stadsdeelraden wordt de spoeling dun in de Amsterdamse politiek. Zijn Bouzrou en Kattouss daarom bang voor hun homofobe Marokkaanse achterban? Of lonken ze naar een verkiesbare plaats bij een andere partij? Bijvoorbeeld bij de SP? Of bij de Nederlandse Moslim Partij (NMP), die volgend jaar in Amsterdam zal meedoen aan de (deel)raadsverkiezingen?

De NMP heeft al één (voormalig) PvdA-raadslid ingepalmd. In Rotterdam moet Bouchra Ismaili het boegbeeld worden van de islamitische politiek. Het deelraadslid uit Charlois raakte in opspraak door het versturen van een haatmail: "Luister jij gek WIJ BLIJVEN HIER hahahahahahhahah VAL DOOD." De Rotterdamse partijleider Peter van Heemst hield Ismaili de hand boven het hoofd, totdat bleek dat zij ook nog een petitie had ondertekend van de extremistische beweging Hizb ut Tahrir. Daarna zegde de PvdA alsnog het vertrouwen op in Ismaili, die verder ging als onafhankelijk deelraadslid.

Een overeenkomst tussen de homoruzie in Slotervaart en de affaire in Charlois: In beide gevallen waren bloggers het nieuws eerder op het spoor dan de gevestigde media. De kwestie-Ismaili kwam naar buiten via weblog Het Vrije Volk.

Sinds ik zelf een weblog heb, valt me vaker op dat kranten en omroepen laat op bepaalde zaken reageren. Het treffendste voorbeeld vind ik de affaire-Vrankrijk. Bij dit door Amsterdamse krakers gerunde café werd de kraker ‘Yoghurt’ door leden van de bargroep in elkaar geslagen met als gevolg dat hij in een rolstoel belandde. Ex-kraker en weblogger Keesjemaduraatje schreef zijn vingers blauw over deze zaak. Leden van de kraakbeweging maakten elkaar op hun eigen websites uit voor alles wat mooi en lelijk was.

Trouw-columniste Elma Drayer verwonderde zich openlijk over het gebrek aan speurzin van haar dagbladcollega's. Pas vele maanden na de knokpartij, toen burgemeester Job Cohen ingreep en de sluiting van Vrankrijk aankondigde, werd de zaak eindelijk nieuws voor stadskrant Het Parool en stadsomroep AT5.

Zelf heb ik me al eerder verbaasd over de onwil van de media om bepaald nieuws rond Marcouch op te pakken. Dat twee raadsleden tegen een homonota stemmen is klein bier vergeleken met de motie van wantrouwen tegen de stadsdeelvoorzitter, die op 18 februari 2009 met enkele stemmen verschil werd verworpen. Toch hebben de media niet of nauwelijks over deze kwestie bericht.

Het gebrek aan voortvarendheid van de media doet zich overigens niet alleen voor bij politiek incorrecte gebeurtenissen zoals rond Vrankrijk en Bouchra Ismaili. Zo wacht ik zelf al geruime tijd op het moment dat bestsellerauteur Maria Mosterd, die op haar twaalfde jaar in de greep zou zijn geraakt van een loverboy, door de media wordt ontmaskerd als pseudologe. Het nieuws ligt al enige maanden voor het oprapen op internet. Niet alleen op de site van misdaadjournalist H.J. Korteriink, maar ook bij Het Vrije Volk en op de website Pluspost van Grimbert Rost van Tonningen.

Lees ook: Marcel Duyvestijn: SGP moslims bij de PvdA

Geplaatst op 10 augustus 2009