Door Carel Brendel

Hoe is het eigenlijk afgelopen met Yair da Costa, de 21-jarige student die zich op 1 september meldde als de eerste uitdager van Ahmed Marcouch? In een column voor website De Dagelijkse Standaard trok de voorzitter van de JOVD Amsterdam van leer tegen de 'verborgen religieuze agenda' van het PvdA-boegbeeld.

Da Costa beloofde plechtig om hier een einde aan te maken. “Aan Marcouch heb ik nog een boodschap middels dit stukje. Bewaak alsjeblieft het seculiere karakter van de openbare scholen, in plaats van het met alle mogelijke middelen te verkwanselen. Maak in ieder geval je borst maar nat, want ondergetekende zit hoogstwaarschijnlijk na de volgende stadsdeelraadverkiezingen in de deelraad van het stadsdeel waar jij waarschijnlijk ook voorzitter van wordt.”

Het heeft niet zo mogen zijn. Nieuw West moet verder zonder Marcouch, maar ook zonder Da Costa. Marcouch werd op 7 december na drie spannende stemrondes weggestemd door de eigen achterban, die de voorkeur gaf aan zijn ‘seculiere’ tegenstrever Achmed Baâdoud.

Ook met de uitdager liep het slecht af. Vier dagen eerder namelijk besloot de ledenvergadering van de VVD om Da Costa niet op de kieslijst te plaatsen voor de deelraad Nieuw West. De afdelingsvergadering vond hem ‘te activistisch’.

De VVD in Nieuw West wil namelijk heel graag dagelijkse bestuurders leveren voor het nieuwe superstadsdeel. Het lokale partijbestuur heeft daarover achter de schermen al gesprekken gevoerd met de PvdA. Daarbij gingen de liberalen er nog van uit dat Marcouch de PvdA-lijst zou aanvoeren en bovendien de verkiezingen zou winnen. Een lastpak als Da Costa zou deze coalitie alleen maar hinderlijk voor de voeten lopen.

Hopelijk verspreidt de VVD-angst om een seculiere agenda te verdedigen zich niet naar de rest van Amsterdam. Met angsthazen en bangebroeken als tegenstanders zal de hoofdstedelijke PvdA zelfs de zwaarste crisis in haar bestaan met gemak overleven. Dat is eerder gebeurd. In 1990 (‘Brezjnev aan de Amstel’) leed de PvdA een ongekende nederlaag, maar bleef in het zadel door de andere partijen tegen elkaar uit te spelen.

Terwijl de VVD-elite in Nieuw West al bij voorbaat door de slappe knieën zakte, kwam het moedige PvdA-voetvolk in opstand tegen de partijtop met het bekende gevolg. Marcouch mag nu als lijstduwer van ‘Team Asscher’ een comeback maken in de stedelijke politiek.

‘Met uw steun wint Team Asscher de gemeenteraadsverkiezingen’ staat boven een bedelbrief aan de Amsterdamse PvdA-leden. Partijleider Lodewijk Asscher gebruikt de afkorting PvdA alleen nog maar in de kleine lettertjes. Hij wil zo min mogelijk worden geassocieerd met zijn in deplorabele staat verkerende partij. Of zoals de PvdA-kritische weblogger Willem Zwijgt Niet Meer het formuleert: “Lodewijk Asscher beseft dat de PvdA op sterven na dood is.“

Om aan de PvdA-misère te ontkomen heeft de lokale partijleider nu Team Asscher geformeerd. Arroganter kan het bijna niet. Het woord ‘team’ suggereert immers professionaliteit.

Wat jammer nu dat de PvdA in Amsterdam niet wordt vereenzelvigd met de daadkrachtige wethouder van onderwijs Lodewijk Asscher, maar vooral met Job Cohen. De op één na beste burgemeester van de wereld en de allerbeste kandidaat-premier van Nederland heeft zich steeds op afstand gehouden van alle beslissingen over de Noord-Zuid-lijn, het grote drama van zijn burgemeestersregime.

“Wij zijn uiteindelijk allemaal amateurs”, verklaarde Cohen tegenover de enquêtecommissie. Bij Team Asscher denk ik daarom niet aan de superprofs van Ajax, maar aan de nijvere amateurs van OVVO, ofwel Oude Vrouwen Voetballen Ook. Als Lodewijk Asscher eerlijk is, geeft hij zijn campagne daarom een andere naam.

Amateurteam Asscher voor Amsterdam. Drie keer A klinkt beter. Maar vooral: Het komt waarschijnlijk meer overeen met de werkelijkheid.

Geplaatst op 17 december 2009